Gepost op

21 juni 2017

21 juni. Het begin van de zomer. Ik heb mijn hele leven al iets met die datum. 21 was altijd mijn ‘lievelingsgetal’ en juni vind ik een mooie maand. Het is zelfs zo erg dat ik maar blijf denken dat het de trouwdatum van mijn ouders is. Op mijn nieuwe kalender op mijn toilet heb ik het dan ook voor de zoveelste keer verkeerd opgeschreven.

Ik vond het dan ook bijna ‘logisch’ dat ik na het overlijden van George op 14 oktober 2016 positief testte en de echo op 28 oktober de uitgerekende datum op 21 juni 2017 aangaf. Het moest gewoon zo zijn. Een cadeautje van mijn kanjer. Hij zou grote broer worden.

Met veel zorg heb ik toen een rompertje met tekst laten maken en het was de bedoeling om zodra alles ‘goed’ leek het nieuws met onderstaande foto wereldkundig te maken. Confronterend? Misschien wel. Maar voor mij vertelde deze foto het complete verhaal. Ons verhaal.

Tijdens de echo op 7 november (1 jaar en 1 dag na het overlijden van mijn kanjer) kwam het verpletterende nieuws dat er geen hartslag meer was. Ik had een miskraam en uiteindelijk heb ik op 21 november een currettage gehad. 21.. Het getal heeft voor mij zijn charme wel verloren.

“Je zoontje en je dochtertje zijn samen aan het spelen” vertelde een paragnost mij afgelopen januari. Ik was skeptisch toen ik tegenover deze beste man zat, maar stiekum merk ik wel dat ik het een fijne gedachte vind. Een meisje..

Toch blijft mijn hoofd schreeuwen: ik had gewoon opnieuw mama moeten zijn! Ik doe er zo veel voor en klamp mij vast aan ieder sprankje hoop omdat ik gewoon niet kan accepteren dat ‘dit’ het is.. Maar er zijn momenten dat ik het écht even niet meer zie zitten. Zoals nu. Op dagen rondom data die iets betekenen.

Ik denk dat heel veel lotgenoten dat zullen herkennen. Lotgenoten bij wie het kindje is overleden… En lotgenoten bij wie het maar niet lukt om een kindje te krijgen en misschien 1 (of meerdere) miskramen te verwerken hebben.. Hoe ga je om met het verdriet, hoe ga je om met de teleurstellingen, wat doet hoop met jou en krijg je een beetje steun uit je omgeving of sta je er alleen voor (eventueel samen met je partner)?

Dit houdt mij al een tijdje bezig en zo kwam ik uiteindelijk op het idee om een lotgenoten weekend te organiseren. 1 voor mama’s van een overleden kind (22/23 juli?) en 1 voor (toekomstige) mama’s in traject (iui, ivf, icsi) met 1 of meerdere miskramen (26/27 augustus?). Of juist beide in September?

Mocht je interesse hebben stuur mij dan een berichtje (mijnoptimistje@gmail.com). Onder voorbehoud reserveren mag natuurlijk ook want vol=vol (max 6 dames per weekend).

Schatje mama gaat iets doen
Wat ik nooit had kunnen bedenken toen
Met lotgenoten ervaringen delen
Want oh wij zijn met zo velen

Lieve lieve schat, ondanks de verlammende pijn
Het gemis om het niet samen zijn
Heeft mama een nieuw doel kunnen vinden
En ga ik mij inzetten om lotgenoten met elkaar te verbinden

Mijn mooie kleine grote vent
Ik hoop met heel mijn hart
Dat je (een beetje) trots op je mama bent

❤️
Mama

Eén gedachte over “21 juni 2017

  1. ik denk dat George super trots op jou is lieve mama Angela!!!!
    En daarbuiten ben ik dat ook. Fantastisch hoe jij je er doorheen slaat.
    Heel veel liefde en geluk van mij.
    Sylvia

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *