Een nieuw jaar.. Hoe dan?

🥂Gelukkig Nieuwjaar🍾
In mijn omgeving merk ik dat mensen het lastig vinden om dat tegen mij te zeggen en ik moet eerlijk bekennen dat ik het ook lastig vind om te ontvangen.. Toch raar want het is natuurlijk helemaal prima om iemand geluk toe te ‘wensen’ of er iets van terecht komt is natuurlijk een heel ander onderwerp.

Ik heb nooit iets gehad met het (dramatisch) afsluiten van een jaar en vervolgens het opstarten van het nieuwe. Na het verlies van mijn ventje is dat alleen maar erger geworden. Kerst vond ik altijd wel leuk (vooral aan de tijd toen mijn zusjes en ik nog thuis woonden heb ik super warme herinneringen) maar ik ben blij dat we dit jaar overgeslagen hebben. Met mijn ouders, zusjes, zwagers en alle kleinkinderen min 1 zijn we op wintersport geweest. Heel erg gezellig maar vooral de laatste 2 woorden in die zin maakte het ook vreselijk dubbel.

Het was goed om weg te zijn en ik heb echt genoten, gelachen, plezier gehad en ook gehuild. Het was zo cool om mijn neefjes en nichtjes zo bezig te zien maar tegelijkertijd ook zo confronterend. En als je weggaat kom je ook weer terug.

Het moment dat ik de deur van mijn huis opendoe word ik direct weer overvallen door een gevoel dat heel moeilijk te beschrijven is. Het is een beetje alsof ik alleen ben in een veeeeeel te grote lege zwarte ruimte en niet durf te schreeuwen omdat ik bang ben dat de echo van mijn stem het enige antwoord zal zijn. Verloren. Leegte. De echtheid van George zijn dood hangt in mijn huis en dat heeft niks te maken met de foto’s en andere herinneringen die er zijn. Het zit in de lucht waarbij het niet helpt als ik ramen en deuren tegen elkaar openzet. De leegte sluit zich als een dikke mantel om mijn lichaam en weegt zwaar op mijn schouders. Ik krijg (letterlijk!) direct weer last van mijn nek.

Ondanks dat de positieve dingen van het leven mij niet ontgaan weet ik niet hoe ik nu verder moet. Weet ik niet hoe ik van 2018 een ‘succes’ moet maken. Een nieuw jaar.. Hoe dan? Afgelopen 2 jaar heeft mij zoveel energie gekost en ik overzie gewoon niet hoe ik dit jaar dan weer moet (over)leven. Ik word er benauwd van. Gelukkig mag ik volgende week weer naar Saskia.
Saskia.. met een glimlach bedenk ik mij wat zij volgende week zal zeggen “per dag Angela, hier en nu. Wees lief voor jezelf” en ik krijg er warempel wat meer lucht van.

Ongelofelijk dat dit het is
Overleven met gemis
De (over)schaduw is overal
Door het ventje dat mijn hart stal

Het derde nieuwe jaar
Waarin wij zonder elkaar
Nooit een antwoord op mijn vraag
“Hoe zou je dan vandaag”

Jij bent mijn kanjer waar ik zoveel van hou
Een gedeelte van mijn hart is dan ook bij jou
Altijd klein, nooit groot
Het zware overleven na de dood

❤️
Mama