Je ogen dicht en heel hard wensen

Het is feest! Ik ga dit weekend met Joep (5), zijn zusje Ilse (4) en hun nichtje Laura (4) met de boot weg. Eerst rij ik naar Woerden en haal ik Laura uit school. Oh wat is dat meisje blij als ze mij ziet. Ik smelt bijna ter plekke. Dansend en huppelend gaan we richting de auto terwijl ze “ik ga met de boot, ik ga met de boot” zingt..

We zijn de straat nog niet uit en dan zegt ze “gaat George Menno ook mee met de boot?”

“Oh” zeg ik “dat was toch fijn geweest als dat kon. Weet je nog waarom dat niet kan?” “Omdat hij een sterretje is” zegt ze “hij is dood”. “Dat klopt meis, dus dan kan hij ook niet mee met de boot.. toch?”

“Nou, misschien komt hij nog wel eens terug hoor” zegt zij enthousiast. Ik wil bijna zeggen “maar dat kan toch helemaal niet”, maar in plaats daarvan zeg ik “Oh ja? Hoe dan?”

“Dan moet je een hele goede wens doen. Dus Angela, doe je ogen maar dicht en wens maar dat George terugkomt… Heb je dat gedaan?” Ik knik met een brok in mijn keel. “Mooi” zegt Laura, “dan komt hij morgen weer bij jou, maar alleen als je thuis bent. Dus dan is het na onze vakantie met de boot”.

Ik ben benieuwd.

Vervolgens halen we Joep en Ilse op. Onderweg richting de boot vraag ik: moeten we ook nog even bij George langs? “Jaaaaa” roept Ilse “dan gaan we zeggen dat we met de boot weggaan en hij lekker niehiet”. Via de achteruitkijk spiegel hebben we even oogcontact “en dan kunnen we voor hem zingen” voegt ze er snel aan toe. Ik proest het nog net niet uit van het lachen.

“Als jij dat graag wilt dan vind ik dat ook leuk” zegt Joep vervolgens zachtjes naast mij. Laura kijkt een beetje vertwijfeld en ik leg haar uit dat we naar het kerkhof gaan. Die plek was ze even vergeten maar dan zegt ze “Jaaaa, dan kunnen we even naar zijn foto kijken”.

Ik vind het zo mooi hoe voor kinderen de dood helemaal niet het einde is.

Op deze leeftijd merk ik ook dat mijn neefjes en nichtjes enorm met (familie) banden bezig zijn. Onderweg richting het kerkhof zegt Joep dan ook “Mijn mama is jouw zus, en jouw mama is mijn oma” Ilse is vervolgens altijd degene die er dan aan toevoegd “en Angela is ook mama, mama van George, maar hij is dood”

George leeft in hun ogen, alleen is hij toevallig dood dus kan hij er niet bij zijn. Maar ik ben en blijf gewoon zijn mama en als ik Laura mag geloven zie ik hem dus over 2 dagen terug.

En dan is het weekend nog niet eens begonnen..