De “R” is weer in de maand

Ik voel mij al een tijdje vreemd. Eigenlijk toen de laatste vakantie met mijn neefjes en nichtje voorbij was begon ‘het’ gevoel weer onderin mijn maag. De ‘R’ is weer in de maand. “Wij gaan weer naar school”.. Het is herfst, bladeren vallen van de bomen, meer regen dan zon, harde wind, donkere dagen..

Voor de een de mooiste periode van het jaar, voor mij de rotste.. Tranen branden achter mijn ogen, ik voel mij (ieder jaar opnieuw) alleener dan ooit. Het wordt helemaal niet gemakkelijker, als iets, dan wordt het alleen maar (ver)rotter.

Ik ben veel in Engeland op het moment, geef les, breng boten weg en volg opleidingen. Een wereld waarin ik mijn verhaal niet kwijt kan. Ik vertel het meestal wel, maar in mijn Plan B zijn de mensen vaak vrijgezel, vrijgevochten, veel op reis.. Net als ik, maar toch zó anders.

“Maybe it wasn’t meant to be”, “You’ll love my dog! He is just like a little child”, “Ah well, life goes on..”, “What is next for you?”

Ik moet hier eigenlijk nog 2 weken zijn en op dit moment wil ik niets liever dan naar huis. Een (t)huis dat niet meer bestaat, een leven dat (buiten mijn familie en vrienden) er niet meer is..

Ik zit in de trein van Portsmouth naar Southampton, ik ga lunchen met een vriendinnetje. En het gaat straks ook wel weer, of ik zórg ervoor dat het wel weer gaat. En misschien is dat ook wel gewoon het probleem. Ik zorg er continu voor dat het ‘wel gaat’ en àls er dan eindelijk eens iemand is die een hand op mijn arm legt en ècht naar mij vraagt, wimpel ik het af omdat ik niet weet wat ik ermee moet.

De ‘R’ is weer in de maand. 5 jaar geleden plaatste ik een foto van mijzelf op Facebook. Ik weet het moment nog zó goed (hè mamsi 😘). Ik was toen 31 weken zwanger en niet veel mensen wisten het. De reacties waren overweldigend. Het is mijn laatste foto met een glans in mijn ogen. Onbevangen, vol hoop, een ontspannen gezicht.

Toch omarm ik mijn Plan B en kan ik warempel zeggen dat het harde werken beloond wordt. Maar hoe meer ik het naar mijn zin heb, hoe groter de schaduw is. Op de een of andere manier ‘klopt’ het gewoon allemaal niet meer. Alsof ik in een onwerkelijke parallelle wereld leef.

Toch kies ik voor het geluk, omdat die schaduw bij mij hoort..