De overeenkomst tussen mijn neefje en mijn therapeute

Vanaf koningsdag kwamen Daan (9) en Gijs (7) te logeren. Zo fijn dat mijn zusje dat in principe altijd oke vindt en ook zo fijn dat mijn neefjes het ook altijd wel willen. Ik keek namelijk al een week op tegen dit weekend vanwege de weersvoorspellingen en zag het gewoon niet voor me hoe ik die 3 vrije dagen door moest komen.

Koningsdag zijn we naar de rommelmarkt geweest en op een gegeven moment kwam Daan aanrennen met een soort plastic vlaggetje op een stokje. “Deze is voor George bij het grafje en heb ik gratis gekregen..” zegt hij opgewonden. Ik heb geen idee wat voor verhaal hij heeft verteld bij het kraampje maar voor zo’n stoere 9-jarige vind ik dit toch echt wel mega lief. Ik kan mij nog net inhouden om hem niet op straat een dikke zoen te geven.

Ik waak er altijd voor dat ik George niet teveel ter sprake breng en dat we tijdens een logeerpartij (slechts) 1 keer naar hem toe gaan ongeacht hoe lang ze blijven. Het effect is dat zij juist over hem beginnen en er dus spontaan de mooiste dingen ontstaan.

Tijdens het gourmetten later kregen we het over pretparken en opeens is het een goed idee om daar de volgende dag naartoe te gaan. Aan hen om iets uit te zoeken en binnen een kwartier komen ze terug met Avonturenpark Hellendoorn.

Wat hebben we het daar super gehad! Ze waren allebei ook lang genoeg om in alle attracties te mogen. Echt gek! Tegelijkertijd was het daar ontzettend confronterend. Het begon al met de reis er naartoe. Ik mis George dan tot het diepst van mijn vezels, hij had dan zo tussen zijn 2 neven in moeten zitten in de auto. Uiteindelijk laat dat gevoel dat hij er bij had kunnen (moeten!) zijn mij ook niet meer los. Al die mensen, al die kinderen..

Toen we bij Dreumesland langsliepen zei Gijs opeens out of the blue “als George had geleefd dan hadden we daar mooi met hem kunnen spelen”..

Uitgeput vallen de mannen ‘s avonds in slaap en de volgende ochtend kruipen zij om 8.30u bij mij in bed. Gijs kijkt naar de fotos en vraagt: “is George daar al dood?”

Samen dromen

“Ja schatje, hij ligt op die foto hier bij mij in bed”

“Oh.. nou je moet maar snel proberen weer een kindje te krijgen en hem dan ook George noemen. Dan is het net of die George weer leeft. En als het niet lukt dan moet je het maar weer proberen.. en weer en weer..” De pop. “Ik heb dat ook wel geprobeerd, maar soms lukt het dan niet” antwoord ik. “Oh” zegt Gijs “waarom dan niet?”.. Even stamel ik.. “Uh.. nou.. uh.. want mijn buik is stuk, dus dan lukt het soms niet meer”.. Gelukkig is dat voldoende antwoord.

Later besluiten we te gaan hardlopen. Althans ik en zij gaan op de fiets mee. Ongeveer op de helft van mijn rondje zegt Gijs “We lopen nu al heel lang hè? Ben je niet moe?” Door mijn waardeloze nachten de laatste tijd ben ik inderdaad moe. “Waarom stop je dan niet even?” Vraagt Gijs. “Nou, omdat dat niet van mijzelf mag” antwoord ik buiten adem.

“Jeetje” zegt hij vervolgens “dan ben jij echt wel streng voor jezelf”.. Van schrik stop ik bijna met rennen. Alsof ik Saskia hoor praten.. Het laat mij de rest van het rondje ook niet meer los maar ik zet natuurlijk wel door. Toch heeft hij gelijk. Ik ben de laatste tijd inderdaad weer erg streng voor mijzelf, leg de lat hoog met als gevolg dat ik er onrustig en onzeker van word.

Deze wake-up call had ik even nodig maar wie had gedacht dat ik dit van een 7-jarige topper zou krijgen en niet van Saskia. De afspraak van komende week kan ik wel afzeggen..