Toeval..?

Sinds mijn vertrek op 15 november heb ik hier geen blog meer geschreven wat overigens niks zegt over hoe moeilijk het blijft om mama te zijn van een overleden kind.

Ik heb het naar mijn zin en ik ben iedere dag weer blij met de ontzettend moeilijke beslissing die ik medio september genomen heb. Ik heb mijn hart gevolgd en dat klopt.

Ik weet niet zo goed of ik geloof in het feit dat George met mij mee reist, of hij mij kan zien en of hij tekens achter laat.. maar soms.. heel soms kan zelfs ik er niet omheen.

Op de rustdag tijdens de zeilwedstrijden op Grenada afgelopen week besloot ik in een taxi te stappen naar de ‘stad’ om in ieder geval even iets te zien van het eiland. Ik vroeg de taxichauffeur om mij te brengen naar ‘waar het allemaal gebeurt’. Dat bleek St George te zijn.

Vervolgens kwam ik op een markt terecht en bij een lokaal tentje hadden ze George’s Choice op de menukaart staan. Lékker dat het was!! Tegenover dat tentje zat een man in een kraampje die naam armbandjes maakte. Ik ben echt super blij met mijn rood-wit-blauwe versie waarmee ik mijn kanjer zichtbaar maak.

Toen ik daarna terug kwam op de boot vertelde ik iemand van de crew wat mij was overkomen. Hij keek mij met grote ogen aan.. “Uh, ik heb een zoontje die ook George heet” vertelde hij mij. “Oh ja echt? Deze dag wordt alleen maar gekker! Hoe oud is hij?”

“3 jaar” zegt James. Hij ziet blijkbaar de kleur uit mij gezicht trekken en vraagt of ik oke ben. “Wat is zijn geboortedag?” Vraag ik.

“Hij is 15 november jarig”

Ongeloofelijk, mijn kanjer is slechts 9 dagen ouder dan zijn George.

Wat een bijzondere en super speciale dag..

2 dagen geleden ben ik vanaf Grenada weer terug naar Antigua gezeild. De plek die ik voor dit seizoen als mijn basis gebruik. Ik moet (weer) aan de studie en het is de hoogste tijd om het sporten op te pakken. Verder heb ik voor de komende 1,5 week geen concrete plannen maar ik weet inmiddels dat niks gaat zoals ik van te voren denk.

Dus ik zal wel weer super druk zijn met het een of het ander. Al dan niet met George die over mijn schouder meekijkt..

Mijn kanjer die ik zo ontzettend mis

In dit leven dat mijn plan B is

Mijn weg heb ik nu denk ik gevonden

Wij samen door de oceanen verbonden

Want ondanks het verdriet en de pijn

Wilde ik naast mama ook altijd al zeiler zijn

♥️

2 gedachten over “Toeval..?

  1. Mama van René*

    Wat een zeer bijzondere blog heb je geschreven…
    Ik kan alleen maar mijn diepste respect tonen voor wat jij als moeilijkste stap in september heb ervaren en nu juist als beste stap mag gaan ervaren…nml je hart volgen….je eigen flow volgen met een stukje rekenschap houden met anderen…

    ♡☆♡RESPECT.♡☆♡

    Je weet ook ik spreek uit ervaring en volg een soort gelijke pad nml het volgen van je eigen hart in in je eigen flow met een stukje rekenschap houden met anderen.

    Ik wens je een heel bijzondere reis die niet altijd over rozen zal gaan…Maar dat mag ♡♡♡♡♡♡.

    Ik blijf je volgen in je reis….

    Warme groet en knuffel,
    Jolanda (

Laat een reactie achter op Mama van René* Reactie annuleren

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.