De “R” is weer in de maand

Ik voel mij al een tijdje vreemd. Eigenlijk toen de laatste vakantie met mijn neefjes en nichtje voorbij was begon ‘het’ gevoel weer onderin mijn maag. De ‘R’ is weer in de maand. “Wij gaan weer naar school”.. Het is herfst, bladeren vallen van de bomen, meer regen dan zon, harde wind, donkere dagen..

Voor de een de mooiste periode van het jaar, voor mij de rotste.. Tranen branden achter mijn ogen, ik voel mij (ieder jaar opnieuw) alleener dan ooit. Het wordt helemaal niet gemakkelijker, als iets, dan wordt het alleen maar (ver)rotter.

Ik ben veel in Engeland op het moment, geef les, breng boten weg en volg opleidingen. Een wereld waarin ik mijn verhaal niet kwijt kan. Ik vertel het meestal wel, maar in mijn Plan B zijn de mensen vaak vrijgezel, vrijgevochten, veel op reis.. Net als ik, maar toch zó anders.

“Maybe it wasn’t meant to be”, “You’ll love my dog! He is just like a little child”, “Ah well, life goes on..”, “What is next for you?”

Ik moet hier eigenlijk nog 2 weken zijn en op dit moment wil ik niets liever dan naar huis. Een (t)huis dat niet meer bestaat, een leven dat (buiten mijn familie en vrienden) er niet meer is..

Ik zit in de trein van Portsmouth naar Southampton, ik ga lunchen met een vriendinnetje. En het gaat straks ook wel weer, of ik zórg ervoor dat het wel weer gaat. En misschien is dat ook wel gewoon het probleem. Ik zorg er continu voor dat het ‘wel gaat’ en àls er dan eindelijk eens iemand is die een hand op mijn arm legt en ècht naar mij vraagt, wimpel ik het af omdat ik niet weet wat ik ermee moet.

De ‘R’ is weer in de maand. 5 jaar geleden plaatste ik een foto van mijzelf op Facebook. Ik weet het moment nog zó goed (hè mamsi 😘). Ik was toen 31 weken zwanger en niet veel mensen wisten het. De reacties waren overweldigend. Het is mijn laatste foto met een glans in mijn ogen. Onbevangen, vol hoop, een ontspannen gezicht.

Toch omarm ik mijn Plan B en kan ik warempel zeggen dat het harde werken beloond wordt. Maar hoe meer ik het naar mijn zin heb, hoe groter de schaduw is. Op de een of andere manier ‘klopt’ het gewoon allemaal niet meer. Alsof ik in een onwerkelijke parallelle wereld leef.

Toch kies ik voor het geluk, omdat die schaduw bij mij hoort..

3 gedachten over “De “R” is weer in de maand

  1. Lucienne

    Zo mooi, zo kut, zo herkenbaar
    Zo sterk ben jij
    In het volgen van je hart
    In het eerlijk zijn tegenover je hart
    In de strijd van het accepteren
    Want HOE gaan we dat in godsnaam doen
    Jij gaat door en leeft een mooi leven
    Min één
    Altijd met achterstand
    Maar dat kunnen wij
    Moeders met een mooi leven
    Maar altijd min één
    Ons lot
    Die ene zoon
    Die altijd verbonden blijft
    Met jou
    Als moeder
    Voor altijd liefde
    Die pijn doet
    💜

  2. Trees

    Hoi Angela, ik volg je avonturen op Instagram en vind het zo stoer en moedig wat je allemaal doet. En dan lees ik wat er allemaal aan je binnenkant gebeurt en hoe eenzaam dat is. Dat kan niemand helaas weg nemen en moet je helemaal zelf doen, hoe kut dat ook is. We spreken elkaar nooit meer, maar dat geeft niks, ik geef je hierbij een hele dikke knuffel. Sterkte in de moeilijke dagen..

  3. Fatima Bessame

    Och lieverd, dit gaat helaas ook nooit voorbij en juist het gemis wordt alleen maar groter en de leegte die George achterlaat ook. Altijd zul je blijven denken, hoe had deze dag er uitgezien als hij er nog was? Dat je door moet met leven hoeft niemand jou te vertellen. Dat doe je ook! Je haalt alles uit het leven en misschien wel veel meer dan dat maar altijd met een bedompt gevoel want je bent niet meer compleet. Beleef je avonturen met George in je hart, en laat vooral niemand jou vertellen hoe jij je moet voelen. Ik denk aan je❤️😘

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.