Categoriearchief: Mijn Optimistje

Loslaten

“Heel erg, maar het leven gaat wel door” krijg ik best wel vaak te horen. En dat klopt ook, het leven gáát ook door.

Maar ik zit allang niet meer op de trein van ‘dat’ leven.

In de afgelopen jaren heb ik verschillende blogs geschreven waarin ik het gevoel uitleg van met je nagels proberen vast te houden aan een trein die letterlijk met sneltrein vaart doorraast. Tot bloedens aan toe.

Ik heb tientallen sessies bij mijn therapeute gezeten en geprobeerd uit te leggen dat het voelt alsof ik continu aan het rennen ben, dat het stormt in mijn hoofd en dat ik zo graag wil dat alles even STIL staat. Ik had zo’n behoefte om even op adem te komen.

Maar dat kon niet.

Ik moest weer aan het werk, ik ‘moest’ in traject, ik moest gezond eten, ik moest veel sporten, ik moest verder.. Ik kon het niet, maar deed het toch. Op mijn tandvlees.

Er kwam een oerkracht in mij los en toch lukte het niet om weer een plaats te bemachtigen op die trein vol (carriere) ambities en dromen.

Na “wil je hem nog dopen” stortte mijn wereld nog verder in elkaar toen ik 2,5 jaar en zo’n 16 pogingen later hoorde: “jij kunt niet meer zwanger worden”..

Nu weer een jaar later ben ik met 2 neefjes op onze jaarlijkse vakantie met de boot. Tijdens dit soort weken mis ik George niet alleen, hij ontbreekt ook echt.

Terwijl de jongens zich in het zwembad van de jachthaven vermaken, wandel ik op mijn gemak naar een dichtbij gelegen dorp om wat boodschapjes te doen.

Daar tussen de bomen, die mij doen denken aan de oprijlaan van het kerkhof, realiseer ik mij opeens dat het niet meer stormt in mijn hoofd, dat ik niet meer aan het rennen ben achter een trein die ik toch niet kan halen. Toen ik zeilend vertrok richting het onbekende wensten veel mensen mij ‘rust’ toe en het lijkt er op dat ik dat in mijn hoofd gevonden heb.

Die trein verder laten razen zonder mij aan boord was de beste beslissing ooit.

♥️

Mama