Auteursarchief: Angela

1 wens

Ik droom niet over een levende George. Niet als baby of als peuter, niet in het ziekenhuis of in welke vorm dan ook. Nog nooit gedaan.

Wel over dat ik hem bijna zal zien, maar dan gebeurt er altijd iets waardoor het net niet lukt. Ook droom ik vaak over het kerkhof, dat het grafje verplaatst moet worden, of het kistje moet open voor de meest uiteenlopende (in mijn droom) logische redenen.

Als ik een vallende ster zie wens ik wel altijd “dat ik over George mag dromen”.. Ik heb zo’n behoefte om hem dichtbij te voelen, het weer even ‘echt’ te laten zijn.

Sommige mensen zeggen dat ik nog teveel in mijn verdriet zit om dat te kunnen, maar ik weet niet of dat klopt..

Verdriet. 1,5 jaar geleden had ik nog ‘gewoon’ mijn (t)huis had, een baan, mijn lieve familie om de hoek, vriendinnetjes, vastigheid, een ritme, George zijn grafje, hoop op een broertje of zusje..

Toen dat laatste wegviel werd mijn hele leven opeens irrelevant. Ik werd opgeslokt door een verdriet dat groter was dan het leven zelf.

Daarom plan B. Maar is dat het wel? Ik mis mijn (t)huis, mijn lieve familie om de hoek, vriendinnetjes, vastigheid, een ritme, George zijn grafje. En ik mis de hoop, de hoop op een broertje of zusje voor George. Dat ik iets kan ‘doen’..

Ik realiseer mij nu dat ik als een razende heb geleefd sinds het overlijden van mijn kanjer.

George dood, begrafenis, kerst, oud & nieuw.. Bam! Door in nieuwe pogingen, niet teveel verdriet, dat is slecht voor mijn lijf.

Rouw? Nee, door, door, door..

Poging 1, 2, 3.. Niet tè teleurgesteld zijn, op naar poging 8, 9, 10, Dusseldorf, Spanje, 15, 16.. niks.

Mama met lege armen..

Dóór..

Mijn draai niet kunnen vinden, storm in mijn hoofd. Ik moet WEG! Wat vind ik leuk? Zeilen. Gaan we doen, dit kan ik.. Niks maakt meer uit, ik geef mijn ‘normale’ leven op..

Door, door, door..

En ja, ik kán dit inderdaad. Maar ten koste van wat? 3 jaar lang heb ik keihard met S. gewerkt aan de balans tussen mijn hoofd en mijn hart. Ik hoor haar stem nog regelmatig. Toch zit ik meer in mijn hoofd dan ooit.

Tot gisteravond.

Op het moment van dit schrijven zit ik namelijk letterlijk midden op de Atlantische Oceaan. We zijn nu 10 dagen onderweg en hebben nog zo’n 5 te gaan tot Antigua. Mijn derde Atlantische crossing in 13 maanden.

Ik lig in mijn ‘bunk’ en heb opeens de behoefte om fotos te bekijken. Fotos van George, opgeslagen onder favorieten. Voor het eerst kijk ik er weer eens écht naar, niet feitelijk zoals ik ze zo vaak aan mensen laat zien.

Ik voel mijn hart smelten en als ik dan ook nog eens op de filmpjes klik waarvan ik niet eens meer wist dat ik ze had, gaan de sluisdeuren open..

Mijn eerste contact met George. Zijn bewegingen. Een kreun. Mijn vader die George doopt na 23 dagen keihard vechten..

De tranen komen letterlijk uit mijn tenen, met horten en stoten laat ik het verdriet toe. Voel ik de liefde mij als een wollen deken omarmen en met mijn ogen dicht laat ik mij terugzweven in de tijd.

Ik kan hem ruiken, ik voel zijn lijfje, ik bekijk hem zoals ik deed toen ik hem voor het eerst goed zag, 10 teentjes, 10 vingertjes, zijn lange benen, mijn kinnetje, het perfecte neusje, zijn hand in de mijne, onze laatste kus..

Na letterlijk honderden vallende sterren en net zo vaak dezelfde wens, realiseer ik mij dat mijn wens is uitgekomen.

Niet in een droom, maar oneindig keer beter..

♥️