Zoektocht naar balans terwijl er niks van klopt

Ik heb net een fittest gedaan en ik moet mijzelf in een vragenlijst een gemiddeld cijfer geven. Terwijl de ogen van mijn instructrice over het formulier glijden blijft ze hangen bij het cijfer voor mijn fysieke, mentale en emotionele gezondheid.

Ik geef mijzelf een 5 en eigenlijk was mijn eerste instinct om er zelfs een 4 van te maken. Mentaal en emotioneel hoef ik denk ik niet uit te leggen. Qua fysiek ben ik op zich wel fit, maar toch.. Na de bevalling van George heb ik nog helemaal geen aandacht besteed aan mijn lijf en mijn gevoel komt dan ook overeen met wat de weegschaal aangeeft (zelf heb ik niet zo’n ding). Ik ben een kleine 5 kilo zwaarder dan ik zou willen zijn..

Ik dacht steeds dat het niet uitmaakte want ik zou toch snel zwanger worden van een brusje (broertje of zusje) voor George, maar ik ben voor de zoveelste duizendste keer keihard met mijn neus op de feiten gedrukt. Na 2 weken maximale medicatie spuiten voor een (hopelijk 1e) IVF poging zaten er welgeteld 3 eitjes <10 mm. Dokter Lot en ik besluiten om het daarna nog 1 week aan te kijken omdat mijn lijf wel vaker a-typisch reageert, maar zelfs na 3 weken spuiten gebeurd er niks. Zelfs terugvallen op IUI(8) is niet mogelijk. Het is deze keer niet gewoon een kwestie van stekker eruit en weer door, ik moet nu eerst 10 dagen aan medicatie om 4-7 dagen daarna een bloeding te krijgen om vervolgens 4 weken te wachten op een echte menstruatie. Totaal ben ik straks dus 7(!) weken verder voordat er überhaupt aan een nieuwe poging gedacht kan worden. Dan is het bijna juni!!

3 weken, 3 x per dag en NUL resultaat

Er is toch zo’n quote waarin staat: “God only gives you what you can handle..” Nou, die man heeft mij wel erg hoog zitten dan! De zoektocht naar mijn balans, het wennen aan mijn nieuwe ik, het traject in Wolvega, de hormonen in mijn lijf en het enorme verdriet om mijn mooie mannetje.. Het is een gewicht dat niet te vergelijken is met die schamele 5 kilo die is blijven ‘hangen’..
En ja, ‘had ik maar een vriend gehad’ en ja ‘was het maar gelukt om zwanger te raken het afgelopen jaar’ maar als we op die manier gaan praten dan heb ik er ook nog wel eentje “had George maar gewoon geleefd”.. want op deze manier is er gewoon helemaal níks aan.

Kan ik dan niet genieten? Ja hoor, heus wel. Maar als ik het naar mijn zin heb dan is er altijd een knagend gevoel dat er iets niet klopt.  Als ik er even niet aan denk dan komt er altijd een moment: ‘wat was er ook alweer.. Oh ja.. k*t..’ Probeer maar eens te slapen ‘zonder er aan te denken’.. En dan is er de leegte. De behoefte om er voor iemand te zijn, om te zorgen, om te géven.. Volgens Saskia uit het UMCG komt dit doordat er tijdens je eerste zwangerschap een bepaald gen in je lijf geactiveerd wordt dat ervoor zorgt dat je moedergevoelens ‘aan’ gaan. Eenmaal ‘aan’ is dat niet meer ‘uit’ te zetten. Als je vervolgens met lege handen komt te staan dan klopt er zowel letterlijk als figuurlijk opeens helemaal niks meer van..

Het is een zoektocht
Zonder einde
Of je nu rouwt
Of hoopt op een kleine

Het moeilijkste
Ondanks al die pijn
Is dat je blijft hopen
Dat het anders gaat zijn

Hoop
Daar is dat stomme woord weer
Ik trap er steeds in
Maar weet het niet meer

💔
Mama

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *