Wat is Rouwarbeid?

Hoe gaat het met jou? Het blijft 1 van de lastigste vragen om eerlijk te beantwoorden.
Het is véél. Het is vermoeiend. Het is keihard werken. “Maar hoe dan? Wat maakt bijvoorbeeld dat het ‘keihard werken’ is?” hoor ik je denken. “Je werkt immers 50% én het is al 7,5 maand geleden!”

Sowieso waren de eerste 2 maanden na het overlijden van George 1 grote waas. Het was December, de begrafenis, sinterklaas, mijn verjaardag, kerst, oud&nieuw en daarna mijn vertrek naar Aruba in Januari. Ongelofelijk dat ik dat gedaan heb.. Toen ik in Februari begon met een soort van gestructureerde rouw kwam daar in Maart opeens de evaluatie.. “Het had anders kunnen zijn als de Transpositie van mijn kanjer tijdens de 20 weken echo gezien was”. Dit haalde al mijn houvast weg en heeft mij helemaal teruggegooid in de tijd. 1 voor 1 moest ik alles wat ik wist opnieuw onder de loep nemen… Je zou dus kunnen zeggen dat ik ‘nog maar’ 4 maanden bezig.

Rouw

Voor het hele rouwproces gebruik ik de metafoor van het dragen van een zware mantel. Die mantel is mijn overleden kanjer, de zakken (ik zeg liever laadjes) zijn de onderwerpen die zorgen voor een wir war aan gedachtes die (onstuurbaar) in mijn hoofd rondspoken.

S. in het UMCG helpt mij hierbij. Iedere sessie kijken we naar wat er op mijn ‘bordje’ ligt, welke laadjes open staan, op welke laadjes ik invloed kan uitoefenen en (vooral) welke laadjes dicht kunnen. De honderden foto’s van George zijn hier een mooi voorbeeld van. Eerst moest ik ze uitzoeken, toen bestellen, toen sorteren en uiteindelijk inplakken. Vooral dat laatste heeft heel lang geduurd en toen lagen die stapels foto’s daar maar (bleef het laadje open). Uiteindelijk heeft S. mij de opdracht gegeven dit af te handelen omdat er tegenaan hikken meer energie kost dan de feitelijke arbeid van het inplakken. En ook al kostte het tijd, veel tranen en doorzettingsvermogen.. het laadje is nu wel dicht en ik ben daar trots op! Opgeruimd staat, zowel letterlijk als figuurlijk, netjes.

Een ander voorbeeld zijn de gesprekken die ik voer met de artsen. De cardioloog die George in het UMCG als eerste zag staat echter nog op mijn lijstje. Ik wil weten hoe het is gegaan bij aankomst van George in het UMCG tot en met het moment dat ik bij hem kon komen.. Om het verhaal compleet kan maken. De details weten helpt mij. Zo heb ik heel veel verdriet gehad om de rit van George naar Groningen, hij alleen en bij bewustzijn, ik nog in Sneek. Eerst werd hij abrupt uit mijn buik gehaald en toen kon ik niet eens mama voor hem zijn. Wat zal hij zich verloren hebben gevoeld. Die gedachte werkte verlammend. Nadat ik met H. in Sneek en J. in het UMCG had gesproken heb ik daar uiteindelijk toch een soort rust in gevonden. Ik vind het nog steeds verdrietig, maar het verlamt mij niet meer… (een dicht laadje!)

En zo zijn er nog een paar zoals mijn blijvende wens, het boek, de klachtencommissie, schuldgevoel, een vriendin die verhuist, een opmerking in zijn medisch dossier wat ik net heb ontvangen (6 november: “onrustig en geprikkeld jongetje”.. Duh..).. En er zullen vast ook nog andere details uit die maand mijn gedachten over gaan nemen. Dat is goed, stap voor stap wordt dan iedere situatie ‘verwerkt’.

Maar hoe meer laadjes er tegelijkertijd open staan hoe minder ruimte ik heb voor mijn mantel. Mijn pure verdriet om mijn mooie mannetje George; de leegte, de plannen en de toekomst die ik droomde. Ik probeer dat verdriet te reserveren voor op het kerkhof. Dát is mijn rouwplek en daar probeer ik écht met hem te zijn. Maar ik ben wel eens bij hem en dan zeg ik: “Vandaag lukt het even niet schatje, ik ben te druk in mijn hoofd. Morgen komt mama weer en dan probeer ik er echt voor jou te zijn”.
Het gevaar is als dat stilstaan bij mijn verdriet een paar dagen niet lukt. Dan ontploft het in mijn hoofd, liggen alle laadjes op de grond en ben ik volledig het overzicht kwijt. Dat is de ‘dip’ waar ik het weleens over heb, dat is wat ik bedoel met als ik zeg ‘vandaag gaat het wat minder..’

image

Het werken met de laadjes helpt mij. Het maakt dat ik kan slapen, functioneren en soms zelfs ontspannen. Maar net zoals het soms niet lukt om écht bij George te zijn lukt dat slapen, functioneren en ontspannen natuurlijk ook niet altijd. Het klinkt ook lekker ‘gescheiden’ allemaal alsof het met een aan/uit knop te regelen is, maar dat is natuurlijk ook niet zo.. Als er bij 1 van de laadjes iets gebeurt of als er een laadje bijkomt dan is daar opeens weer die chaos. Afgelopen weekend met mijn neefjes was zo eentje: ik maakte mij niet druk, het starteiland was al geen drempel meer en tóch kwam het hard binnen. Daar lagen we dan.. precies zoals ik mij vorig jaar had voorgesteld. Alleen ontbrak er iemand.. Wat had ik toch graag.. Ik was er een paar dagen kapot van en terwijl ik daarvan aan het opkrabbelen was had ik miscommunicatie met iemand, moest ik gewoon aan het werk, kwam ik alleen maar zwangere vrouwen tegen en ‘lukte het niet’ bij George.

Gelukkig luister ik als ik met S. praat en ben ik gaan kijken naar ‘aan welk laadje kan ik iets doen’. In ieder geval de miscommunicatie, constateerde ik. Vervolgens ben ik  met mijn hart in mijn keel op mijn fiets naar de persoon in kwestie gegaan om het uit te praten. Dat móet ik doen want als nieuw laadje kost zoiets veel meer negatieve energie dan de spanning om er iets aan te doen..

En zo is er altijd wel wat. Dat is mijn rouwarbeid. Af en toe wil ik écht wel zeggen: klaar ermee. Ik doe het niet meer. Ik ben moe. Maar ik móet door, ik móet de stappen blijven maken, ik moet alle laadjes afwerken en de nieuwe toelaten (alsof ik er controle over heb..). Alle zichtbare en onzichtbare stapjes zijn nodig om in de toekomst het gewicht van de mantel te verlichten en deze met TROTS te kunnen dragen..

Dus hoe het met mij gaat? Het is hard werken en dodelijk vermoeiend. Maar ik zet door, ik weet waar ik het voor doe..

Er is geen moment
Dat je niet in mijn gedachten bent
De mantel is jouw bestaan
En ik werk naar een manier om ermee om te gaan

Ik kan het nu niet meer omschrijven als verdoofd
Maar het is af en toe nog wel chaos in mijn hoofd
Mijn gedachtes zijn niet altijd te sturen
En dat zal ook nog wel een tijdje blijven duren

Alle details van onze maand moeten er nog doorheen
En in de tussentijd houdt mijn liefde voor jou mij op de been
Ik werk naar het trots dragen van de mantel.. van jou
Omdat ik mama ben en ontzettend veel van je hou

❤️
Mama

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *