Gepost op

Wat is afleiding? Dát is de vraag.

Met een kriebel in mijn buik rijd ik de grens over bij Arnhem. Het is maandagavond en ik ben onderweg naar een hotel in Düsseldorf waar ik de volgende ochtend een afspraak heb in het Viva Neo Kinderwunsch Zentrum. Bij een nederlandse arts, dat dan weer wel.

In Wolvega ben ik doorverwezen naar Zwolle voor eiceldonatie maar ik geloof er zó in dat mijn lijf het zelf nog kan dat ik nu dus deze stap step. Omdat ik alleenstaand ben mag Düsseldorf mij niet in behandeling nemen volgens de Duitse wet. Maar gelukkig heb ik met Wolvega kunnen afspreken dat het advies wat Düsseldorf geeft door hen wordt uitgevoerd. Het beste van 2 werelden.

De volgende ochtend moet ik eerst 100.000 vragen beantwoorden bij de arts. “Hoe is mijn menstruatie, hoe was mijn zwangerschap, oh je bent met 35 en een beetje bevallen, hoe was je kraamtijd?”
“Nou, ik heb geen kraamtijd gehad omdat mijn zoontje op de IC lag en ik naast zijn bedje stond of zat” antwoord ik.
“Ah.. en wanneer mochten jullie naar huis?” Hoor ik de arts vragen. “Na een maand, toen hij was overleden”.. Van schrik zie ik de arts omhoog kijken van zijn aantekeningen.. “Ja, dan begrijp ik wel dat dit belangrijk voor je is.”

Ik weet niet wat ik hoor, maar laat het gaan. Ik ben hier om iets anders en daarvoor ben ik aan het juiste adres blijkt snel. De arts is het met mij eens dat mijn 2 miskramen niks zeggen over mijn eicelkwaliteit. Dat je als 42-jarige sowieso 75% kans hebt op een miskraam. De verkeerde celdeling van dat ene eitje na de punctie zegt ook niks. “Zelfs mensen met 20 of meer follikels komen wel eens met lege handen te staan.” Als klap op de vuurpijl wil de arts mijn lage AMH waarde ook niet als losstaand feit zien en vindt hij mij nog relatief jong voor eiceldonatie.

We spreken af dat ik binnen 3 dagen na mijn menstruatie bloed kom prikken in Düsseldorf. Daarna krijg ik 10 dagen later een telefonisch consult met de uitslag en plan van aanpak. Spannend.

Ik vind dat ik recht heb op wat positief nieuws. Dat het de hoogste tijd is voor dat het een keer meevalt. Ik ben doodmoe van het continu strijdbaar zijn, altijd maar positief blijven en continu teleurstellingen voor mijn kiezen te krijgen. Daarnaast putten de leegte, het gemis en de ‘wat als’-vragen mij uit. Vandaag is het 2 jaar geleden dat ik mijn 20 weken echo had. Vandaag 2 jaar geleden markeert het begin van het einde van mijn mooie mannetje George ✨.

En ja, ik blijf er veel mee bezig. “Natuurlijk” wil ik er bijna achteraan schrijven. Toen ik laatst iets hoorde wat alles in perspectief zet kan ik niet anders dan dat met jullie te delen. Misschien kan jij er ook iets mee:

Als iemand het zwaar heeft wordt er standaard gezegd dat hij (of zij) afleiding moet zoeken, bezig moet zijn. Maar het is helemaal niet mogelijk om afleiding te vinden in dingen die je normaal zou doen. Het trauma zorgt er namelijk voor dat je je normale leven niet op kùnt pakken (niet gewoon maar ‘door kunt gaan’). Het trauma is juist de afleiding. De afleiding van de normale gang van zaken.

Het overlijden van mijn mooie mannetje George is een afleiding van mijn normale leven en mijn normale leven zoals ik dat ooit kende zal nooit meer terugkomen.
Het traject voor een broertje of zusje is daar weer een gevolg van en zorgt ervoor dat het vormgeven van mijn nieuwe normaal bijna onmogelijk is.

En schatje,
Ik wordt graag afgeleid door jou
Want dat is de prijs voor het feit
Dat ik onvoorwaardelijk veel van je hou

❤️
Mama

Zie jij wat ik zie? #angelwings #clouds

 

3 gedachten over “Wat is afleiding? Dát is de vraag.

  1. Angela, heel veel succes.
    Ik gun je dit geluk zo enorm.
    Liefs Cindy

  2. Lieve Angela,

    Een trauma is het zeker en ermee te moeten dealen al helemaal.
    Ik wens je veel sterkte in dit traject, blijf goed voor jezelf zorgen ook als dit betekent dat je vreselijk boos en verdrietig bent over het gemis van George. Dit mag!

    Het is voor mij nu 10’jaar geleden dat ik Lara verloren ben en ik kan nog zo in tranen uitbarsten of overvallen worden door allerlei emoties en dat is klote, dan denk ik: deze emoties zijn mijn liefste verloren kind waard. Ik koester ze dan ook weer hoe moeilijk ook.

    Veel sterkte, liefs Nicola

  3. Mooi💙 Heel veel succes en geluk voor dit nieuwe traject! Blijf hopen…. blijf vertrouwen houden! 🍀

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *