Wat als het gewoon allemaal een nachtmerrie lijkt te zijn?

Met een sjagarijnig hoofd en tranen die achter mijn ogen branden heb ik zojuist mijn rondje in de sportschool gedaan. Nu zit ik in mijn favoriete stoel met mijn voeten op de vensterbank en staar naar het oneindige. Het is stralend weer maar het enige wat ik wil is in bad. Eerst mijn koffie opdrinken.

2 onschuldige dingen; in bad en koffie drinken. Toch 2 dingen die ik het afgelopen anderhalf jaar niet zonder nadenken kon doen. Hetzelfde met voeding, supplementen, zoektocht naar balans en de type sporten/oefeningen die ik deed. Alles was met een specifieke reden. De eeuwige ritjes naar de kliniek, naar de acupunctuur, de fertiliteitsmasseur en uiteindelijk zelfs Dusseldorf. Tijdens de 2-wekelijkse stimulatie had ik iedere keer hoop, dit zou em worden. George zou grote broer worden.

De 2 wachtweken weken die daarop volgden werden de laatste tijd wel steeds lastiger om door te komen. Zo rond dag 8 begon ik een emotioneel wrak te worden en beloofde ik mijzelf iedere keer dat dit de laatste poging zou zijn..
Liters en liters hormonen heb ik in mijn lijf gespoten, de kilo’s vlogen er tijdens het spuiten aan en met hard werken trainde ik ze er vervolgens weer af. Maar ik trainde niet te hard want dat was ook weer niet goed… En ik probeerde niet te verdrietig te zijn om mijn kanjer. Ik mocht geen cortisol (stress) aanmaken, verschillende studies concluderen dat dat funest is voor je vruchtbaarheid.. Kosten nog moeite en mijn gevoel voorbij.. Toch lijkt aan alles nu een einde te komen.

Precies 1 week geleden had ik een punctie van maarliefst 4 follikels. Ik kon mijn geluk niet op. In 3 zaten uiteindelijk een eitje en 1 daarvan is bevrucht geraakt. Dat vond ik teleurstellend, maar 1 kan voldoende zijn.. Afgelopen vrijdagmiddag zou ik dan ook de terugplaatsing hebben. In de ochtend vlak voordat ik de boot op stap om te gaan wedstrijdzeilen krijg ik echter een vernietigend telefoontje vanuit Zwolle. Het eitje is niet verder gaan delen. Einde IVF 2.

Alle medicatie & spuiten voor IVF poging 2

Ik heb het zeilevenement wel afgemaakt, want ja.. wat moest ik anders. Liters en liters alcohol is mijn lijf ingegaan, de ene vette hap volgde de andere op en tijdens het diner heb ik het aller roodste stuk vlees gepakt wat ik kon vinden. Na 10 IUI pogingen, 2 keer een IVF zonder bevruchting en 2 miskramen in 18 maanden ben ik er zo ontzettend klaar mee.
Er is iets geknapt. Dat vlammetje wat mij al die tijd op de been heeft gehouden is gedoofd. Ondanks dat de zon schijnt ben ik koud tot op mijn bot.

En natuurlijk zijn er nog opties; eiceldonatie, pleegzorg, adoptie, crisisopvang.. maar ik kan nu niet helder nadenken. Het stormt in mijn hoofd en het is mistig tegelijk. Ik moet nu eerst met mijn verdriet zijn. Ruimte geven aan het verlies van een kindje wat ondanks alles niet mocht komen en vooral ook ruimte geven aan het mooie mannetje dat er wel was. Het mannetje dat geen kans heeft gekregen.

Het lijkt wel alsof ik al bijna 2 jaar in een soort van twilight zone leef. Soms heb ik het gevoel dat er ergens een paralelle wereld is waar het allemaal wel goed gaat. Waar George gewoon bijna 2 wordt, een heerlijk mannetje met mollige armpjes die inmiddels hele gesprekken met zijn aller liefste mama voert. Waar ik het soms misschien best zwaar vind om alleenstaand mama te zijn maar waar ik ook geen idee heb van wat er allemaal mis kan gaan.

Mijn vader zei tot een paar jaar geleden regelmatig tegen mij “van geluk kom jij nog eens onder een trein”.. Misschien zit er aan geluk wel een soort van maximum en heb ik dat allemaal opgebruikt voor mijn 35e.. Of heel misschien zit ik toch gewoon in een oneindig lijkende nachtmerrie waar ik straks gewoon uit wakker word. Dat ik dan mijn moeder bel en zeg: “ik heb toch raar gedroomd! George ging dood, ik heb een boek geschreven, 1,5 jaar geprobeerd voor een broertje of zusje en ik fietste iedere dag naar het kerkhof waar George op jullie gereserveerde plek begraven is naast opa en oma..”

Mijn moeder had denk ik gezegd “wat een rare droom.. misschien is dat een teken dat je het even wat rustiger aan moet doen en moet genieten van wat je hebt..”

Oh schatje.. Ik mis jou zo..

❤️
Mama

 

5 gedachten over “Wat als het gewoon allemaal een nachtmerrie lijkt te zijn?

  1. Liedewij

    Lieve Angela, jouw bericht raakt me diep en ik hou het dus ook niet droog. Ik ben een soort van lotgenoot en herken en voel wat je beschrijft tot in mijn ziel. Ik wil jou zeggen dat wat je ook besluit, je kan geen fout besluit nemen als je het neemt vanuit je hart, da’s altijd goed. Of het makkelijk is? Dat is een tweede! Na IVF poging 9 ben ik gestopt: de centjes waren op. En dat was goed. Er ís een leven na IVF. Belangrijk is dat je ruimte laat voor je tranen. Ik ben nu 63, en ik huil soms nog steeds. En dat mag…. Heel veel sterkte

  2. Mirjam

    Wat verschrikkelijk om dit te lezen zeg! 😢 Ik weet niet wat ik moet zeggen… maar ik hoop dat je over een tijdje toch nog de moed kan vinden om nog een derde poging te wagen. Heel veel sterkte en een hele dikke knuffel van mij ❤

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *