Vernieuwde oude levensstyle

Ik zou nooit gezondheidsgoeroe kunnen worden. Alle dagen een voorbeeld zijn voor mensen, bewust zijn van wat je eet en vooral geen uitschieters qua lekkere hapjes en alcohol.. brrrr.. de gedachte alleen al geeft mij de rillingen over mijn rug..

Toch kwam ik heel lang in de buurt van die levensstyle; vanaf het moment dat ik zwanger was van George in maart 2015 tot en met 21 november 2016, de dag van de currettage.. 1 jaar en 8 maanden waarin ik mijn lijf de meest optimale omstandigheid gaf in de hoop een gezond kindje op de wereld te zetten en later om nog een keer zwanger te raken.. Behalve op 3 december 2015, de dag van George zijn begrafenis.. toen ben ik enorm los gegaan tijdens het feest waarin ik het leven wilde vieren..

Ongelofelijk dat ik toen zo sterk was. Hoe haalde ik het in mijn hoofd dat ik het leven wilde vieren terwijl ik mijn kanjer net begraven had? Het was mega gezellig, daar niet van.. en ik moest ook ontladen (en zoals ik begrepen heb hadden meer mensen daar last van), maar dit heb ik dus bedacht terwijl George in een rieten mandje in de huiskamer lag.. Daar kan ik nu niet meer bij..
Die kracht.. of was het wel kracht? Als ik er nu op terugkijk denk ik dat ik gewoon aan het overleven was, ik wist wel dat er iets heel ergs aan de hand was (natuurlijk), maar de impact was nog lang niet tot mij door gedrongen.. Ik heb het meegemaakt alsof ik continu stoned was.. alles is een waas..

Nu 13 maanden later weet ik natuurlijk donders goed dat ik mama ben zonder kind, maar het is mij nog niet gelukt om het te accepteren. ’s Ochtends als ik wakker word is het eerste wat ik denk: “Oh nee, het is echt waar”.. Als ik bij George zijn grafje ben zeg ik 9 uit de 10 keer hardop “Oh schatje, ik kan het gewoon nog niet geloven.. ” en zolang dat zo is zal ik er ook geen ‘rust’ in vinden.

De miskraam afgelopen november maakte plotseling dat ik even helemaal klaar was met het gezonde gedoe.. “Wat heeft het voor zin!”.. Ik ben gevlucht in alles eten wat los en vast zit. Het leek wel alsof ik met eten dat gapende gat in mijn hart wilde opvullen.. Ik heb heel weining gesport, 5 seizoenen Homeland gekeken op Netflix en iedere mogelijkheid voor een biertje met beide handen aangegrepen (gelukkig drink ik nooit als ik alleen ben!).

Ik heb de afgelopen periode dan ook in een roes geleefd, wat volgens Saskia komt door een hormoon dat los komt bij veel stress, verdriet en onmacht. Drank klapt er dan extra hard in. Ik heb (ook nuchter!) gesprekken gevoerd waar ik alleen nog flarden van herinner en kreeg als extra bonus heel langzamerhand mijn spijkerbroeken steeds moeilijker dicht..

Het frustrerende is vooral het vacuüm waar ik nog steeds in zit, zonder ongesteldheid kan ik niet een nieuw traject in, maar dat duurt nu wel ontzettend lang. In de tussentijd durf ik geen vakanties te plannen en maak ik wel afspraken met mensen maar is dat altijd met een slag om de arm. Ontzettend vermoeiend.

Neemt niet weg dat het de hoogste tijd is om te stoppen met vluchten en weer te gaan letten op mijn gezondheid. Het is een nieuw jaar met dezelfde wens. Mocht er een moment komen waar ik het onvermijdelijke moet accepteren dan wil ik niet dat ik er zelf meer aan had kunnen doen..
Afgelopen vrijdag was dan ook het ‘mijn laatste biertjes’-feest en ik ben er nu ook echt even klaar mee..

Ik zeg proost op mijn vernieuwde oude levensstyle en laten we hopen dat volgend jaar op deze tijd de wereld er voor mij heel anders uitziet..

Hopen
Wensen
Dromen

Dat ondanks het gemis
Het er toch nog een keer van gaat komen


Mama

3 gedachten over “Vernieuwde oude levensstyle

  1. Ellen Roorda

    Wat goed dat je blijft hopen, als er 1 een gezond kindje gun,dan ben jij het wel!!
    Ik volg je al een tijdje na mijn bezoekje aan jou en schrok zo toen ik het bericht via MvM kreeg dat Angela Brandsma een miskraam had gekregen, hier zijn geen woorden voor en dat ga ik ook niet proberen.
    Wat ben je een mooi mens en heb heel veel respect voor je openheid.
    Liefs Ellen Roorda

  2. Trijnie Kiel

    Heel goed begin, jij hebt het zelf door en misschien krijg je het voor elkaar, om naar buiten te kijken en niet te veel naar jou innerlijk, af en toe een stap verder proberen!!!
    Heel veel sterkte XX

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *