Van grote wens naar plan B

Ik schrijf dit blog met tranen in mijn ogen. Het afscheid nemen van mijn mooie mannetje George nu 2 jaar en 8 maanden geleden is het aller zwaarste wat ik ooit in mijn leven gedaan heb. Het moment is nu echter aangebroken om afscheid te nemen van het op 1 na zwaarste.

De afgelopen 2,5 jaar heb ik mij suf gespoten, ben aangekomen, afgevallen, heb tranen met tuiten gehuild, hoop gehad, hoop zien verdwijnen, sprankjes hoop vastgegrepen, voor de trein willen springen, meer hormonen gespoten, naar Dusseldorf afgereisd, weer hoop gehad, hoop verpletterd zien worden, adoptie overwogen, bijeenkomsten bezocht, pleegzorg overwogen, afscheid van die opties genomen en uiteindelijk ben ik naar Alicante gevlogen waar alles weer van voren af aan is begonnen. En dat allemaal naast het verdriet, gemis en de intense pijn om mijn mooie mannetje George. 2 weken geleden testte ik opnieuw negatief. Op dezelfde dag verkocht ik mijn huis.

Met een vol hoofd vertrok ik de volgende dag naar Duitsland voor het WK zeilen. Ik heb mijn mails uitgezet en de telefoon niet beantwoord. Terwijl de hormonen mijn lijf nog volledig in hun greep hadden heb ik tijdens het WK alles van mij af weten te zetten en hebben wij warempel nog gepresteerd ook!

Toen kwam ik thuis. Er zit een mail van Alicante met een nieuw behandelplan in mijn inbox en terwijl ik het doorneem realiseer ik mij: “Ik ga dit niet meer doen”. Na 12 IUI pogingen, 4 x IVF, 1 x ICSI, 3 miskramen en tot slot 1 x IVF via een donor in Alicante waarbij ik totaal liters en líters hormonen heb gespoten, letterlijk kilos aan medicijnen heb geslikt en ik aandelen verdien bij de Etos vanwege de gekochte zwangerschapstesten, is het nu klaar. 

Ik wil geen hoop meer. Ik wil niet meer spuiten. Ik wil geen geld meer uitgeven dat uiteindelijk alleen maar vervliegt. Ik had een droom: dat was mama worden. Ik bén mama, maar ik heb het nooit op déze manier gewild. Ik ben op, leeg, uitgeput en klaar met alles. 

Het voelt daarom nu als een goed moment om de knoop door te hakken. Misschien denk je: “dat werd ook wel tijd” maar het was míjn traject, míjn proces en míjn grote wens. De afgelopen 2,5 jaar hield ik mij vast aan het feit dat ik niet kon geloven dat ik alleen mama zou blijven van een kindje waar ik niet voor mag zorgen. Dat als er een God is Hij zoiets niet bij iemand doet. Maar het is wel zo. 

Ik ben mama, mama van een overleden kind en dat is niet ‘mooi’ of ‘fijn’ of ‘dankbaar’.. dat is het aller kutste wat er is. Mijn hele leven, alles waar ik in geloofde, alle tegenslagen die er nog zullen komen … Alles is relatief geworden op het moment dat ik het hartje van mijn mooie mannetje voor de laatste keer voelde kloppen. Het is niet oké en gaat het ook nooit worden. 

Tegelijkertijd betekent dit dat er nóg een nachtmerrie werkelijkheid wordt: Mijn kinderkamer gaat niet gebruikt worden, de kleerdtjes die ik zo zorgvuldig heb uitgezocht worden niet door een kindje van mij gedragen, alle spulletjes van pampers tot kolf tot maxi cosi tot wandelwagen blijven ongebruikt in de garage staan. Het is tijd om ook daar afscheid van te nemen en ik doe alles van de hand voor een schappelijke prijs. Mocht je iemand weten dan kan je mij mailen op mijnoptimistje@gmail.com. 

De dag die nu eigenlijk al 2 jaar boven mijn hoofd hangt en waar ik ontzettend tegenop kijk komt er dus aan: ik ga alles overdragen aan een mama in spé. Tegelijkertijd hoop ik met heel mijn hart dat het goed terecht komt en iemand er blij van wordt op de wijze zoals het bedoelt is..

En ik? Ik moet 1 oktober mijn huis uit en heb geen idee wat ik wil. Vooralsnog heb ik geen plannen om iets anders te kopen. Jarenlang droomde ik over een huis met een tuin en een trampoline waar een dreumes met blond haar trots ‘mama kijk’ zegt. Maar dromen komen niet altijd uit, hoe hard je ook werkt. 

Het is tijd voor èchte rouw en te leren leven zonder hoop op nog een kindje. Ik weet niet eens meer wie ik ben en de tijd zal dan ook leren op welke wijze ik daar invulling aan ga geven. Maar of ik nu een carrière-tijger word, ga duiken in Australië of ga zeilen rond de wereld, de rest van mijn leven zal altijd Plan B zijn. Want ik zal er nooit een seconde over na hoeven denken om alles te laten schieten voor die dreumes in de tuin, in een kinderrijke wijk, met alle sores die daarbij hoort.

12 gedachten over “Van grote wens naar plan B

  1. Lynn

    Slik… dit komt binnen! Bedankt dat je over deze kwetsbaarheid geschreven hebt. Je geeft woorden aan voor mij herkenbare gevoelens!
    Veel sterkte!!

  2. Lia

    Lieve Angela.

    Met tranen in mijn ogen lees ik je blog op mijn vakantiebestemming. Wetende dat alles wat jij wenst, ik om mee heen heb. Daarnaast mis ik mijn kleine meisje op vakantie altijd het meest. Als ik dan jou woorden lees, dan besef ik me dat jij niet alleen rouwt om het overleden kind, maai ook om het kind die nooit geboren gaat worden. Dan besef ik me extra hoe blij ik met mijn jongens ben.

    Wat heb je een prachtige babykamer en wat vreselijk oneerlijk om dit straks weg te moeten doen aan iemand die het wel gegund wordt.

    Ik hoop met heel mijn hart dat je ergens anders je geluk gaat vinden. Natuurlijk is het plan b. Helaas moet je het daar mee doen. Maak er wat moois van lieve Angela .
    Al had ik je graag anders gegund.

    Dikke knuffel en veel liefs van Lia

  3. Tine

    Hoi Angela, lieve mama van George,

    Vanochtend heb ik je blog gelezen, met tranen in mijn ogen. Wat ben je een dapper en moedig mens. Wat schrijf je begrijpelijk over jouw proces.

    Ik hoop voor je dat er een moment komt dat je je rust kan vinden, op jouw moment en op jouw manier in jouw plan B.

    Veel sterkte toegewenst en veel inspiratie.

    Op afstand geef ik je een knuffel.

    Liefs, Tine

  4. Janny Poiesz

    Mijn hart huilt voor jou, wat een (niet te doen ) moeilijke beslissing .
    Er zijn geen woorden die jou pijn kunnen verzachten ,kan alleen jou het aller allerbeste wensen met Plan B alle goeds met wat er ook op je pad komt

    Liefs Janny

  5. Mieke

    Lieve Angela. Ik hoop van harte dat plan B weer een beetje rust in je leven mag geven, deze letter staat ook heel erg vooraan in het lange alfabet!!!
    Mama van Ilma

  6. Simone

    Ik ken je niet persoonlijk maar door het volgen van je blogs heb ik wel enorm meegeleefd. Wat een verdriet niet alleen om je mooie mannetje maar nu ook afscheid van een broertje of zusje. Ik wens je heel veel kracht toe om het beste van plan B te maken.

    Liefs Simone

  7. J. Rus

    Een pittige besluit. ..
    Een besluit die ik persoonlijk heel erg herken….
    Voor altijd plan B.
    Wat heb je dat mooi omschreven..
    Ook zo herkenbaar..”voor altijd plan B”
    Ik wens je heel veel kracht en moed om met de flow van jou plan B te mogen volgen…..

    Mama van René *

  8. Amber

    Woorden schieten tekort. Tranen bij het lezen van dit stuk. Wat een moedig en moeilijk besluit. Ik weet hoe het traject van IUI en IVF voelt. Na het verlies van je mooie mannetje ook nog afscheid van zijn gewenste broertje/zusje.
    Heel veel sterkte.

    ?
    Amber

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.