Tagarchief: Rouw Arbeid

Een ongespannen boog is best spannend..

Aan mijn huis kan je doorgaans zien hoe het met mij gaat. Als het keurig opgeruimd is heb ik rust in mijn hoofd. Als er ooit een vers zelfgekocht boeket op tafel komt te staan dan zal dat een teken zijn dat ik lekker in mijn vel zit.

Voor George had ik helemaal niks met bloemen. Als ik een bos van iemand kreeg ging deze steevast naar mijn moeder of mijn zusje. De vergankelijkheid van zo’n bos maakte mij altijd zo neerslachtig. Ze staan een paar dagen mooi tot ze doodgaan en dan moet je ze weggooien. Ik kon daar heel erg slecht tegen en had ze dan dus liever niet.

Nu na het overlijden van mijn mannetje heb ik daar geen last meer van. Een bosje bloemen dat doodgaat.. tja.. dat deed mijn kind ook. Alles is relatief.

Terug naar mijn huis. Op dit moment is het al de hele maand varierend van rommelig tot een regelrecht zooitje. Mijn was doe ik als het ècht niet anders kan. Ophangen gaat nog (ik heb geen droger) maar opvouwen en opruimen lukt gewoon even niet. Gelukkig heb ik een hele lieve schoonmaakster die dat soms van mij overneemt en aankleden vanaf het wasrek gaat ook prima.

En dan de vaatwasser. Vorige week heb ik hem wel laten draaien maar uitruimen ho maar. Dus schone spullen gebruikt, vies er weer ingezet totdat er meer vies dan schoon in stond en opnieuw gedraaid. Ging prima, ook al is het niet zoals ik van mijn mama geleerd heb.

Waar het door komt? Het stormt in mijn hoofd. Het voelt alsof ik soort van zit te wachten op DE klap, maar een vriendinnetje zei terecht: “op welke klap dan? Je staat al 2 jaar klappen op te vangen in de boxring met afgelopen december de genadeklap”. Saskia vertelde mij vorige week ongeveer hetzelfde “je kind is dood, erger wordt het niet”.

Toch ‘lukt’ het even niet want wat moet ik met een ongespannen boog?

Toevallig kon ik mij inschrijven voor een chakra auralezing en deze heb ik vorige week dan ook gehad (als je geen yoga doet zegt dit je waarschijnlijk niks). Ik ging er naartoe met de gedachte ‘baat het niet dan schaadt het niet’ maar onverwachts heeft het een diepe diepe indruk op mij gemaakt. Zelfs zonder George (die dame wist daar ook niks van) vielen er een heleboel puzzelstukjes op zijn plaats. Ik weet nu waarom ik niet goed functioneer in grote groepen, ik weet nu waarom het zo lastig is om een verbinding tussen mijn hoofd en hart te maken en ik weet nu waarom ik mij in één klap onzeker kan voelen als iemand kortaf reageert of gewoonweg chagarijnig is.

Mijn zevende chakra (kruinchakra) staat wagenwijd open. Zonder dat ik er bewust van was voel ik mijn hele leven dus al de energievelden van anderen. In een ruimte met veel mensen is het dus helemaal niet gek dat ik onrustig word en nu achteraf verklaart dat ook waarom ik vorig jaar, toen de chakras tijdens de yoga centraal stonden, een paar dagen helemaal van de wap was nadat de 7e chakra aan bod kwam.

De lezig had zo’n impact dat ik helemaal overstuur raakte. Ik kon ook niet meer stoppen met huilen. Met horten en stoten vertel ik op het einde dan ook dat ‘mijn zoontje is overleden’.
“Er is meer dan alleen het aardse bestaan en het moet voor jou relatief gemakkelijk zijn om met het spirituele in contact te komen”.. hoor ik de sidekick van de dame zeggen.

Ik weet niet precies wat hij daarmee bedoelde, maar na de sessie heb ik nog een half uur tranen met tuiten gehuild bij George. Het is vreemd, het spirituele heeft altijd zo ontzettend ver van mij af gestaan en opeens heeft het zo’n impact. Aan de ander kant, ik dacht ook altijd dat yoga stom was.

Wie weet ga ik mij er ooit wel eens in verdiepen. Of komt het op mijn pad. Maar zoals het nu lijkt zal ik hier in het aardse bestaan toch echt eerst mijn huis op moeten ruimen.

Namaste

❤️