Steun bij Rouw

Als ik 1 ding geleerd heb: rouw is zwaar en zo ontzettend vermoeiend. Rouw is overleven en over leven. Het doet pijn, het maakt je machteloos, het maakt je nederig en het maakt je bang..

Bang.. bang om onder de mensen te komen, bang om vragen te krijgen, bang om in te storten.. Maar ook bang om ontweken te worden.

Tijdens de rauwste rouw leefde ik per dag. Ik ben er nog steeds trots op dat ik toen ’s ochtends opstond en mij bezig hield met dagelijkse dingetjes zoals aankleden, eten, sporten en boodschappen doen. Het liefst was ik onder de dekens gekropen en er nooit meer onder vandaan gekomen! Ook nu nog gaat het de ene dag beter dan de andere dag en vooruit kijken lukt een jaar na dato nog steeds niet heel goed.

Mijn geheugen blijft een vergiet. Als mensen willen dat ik iets doe? Dan móet ik het opschrijven.
Mensen zeggen wel eens “je bent zo sterk” maar zo voelt het helemaal niet.. Het voelt als een oneindige worsteling..

Heb jij in je omgeving iemand die rouwt? Dan heb ik een aantal do’s en don’ts voor je op een rijtje gezet:

Do’s

  • Stel vragen over de overledene en de periode voor, tijdens en na die vreselijke dag. Ontwijk het onderwerp juíst niet! Het is echt niet zo dat je iemand er opeens aan herinnert
  • Noem zijn/haar naam. Zoals in mijn geval zal ik George zijn naam nooit ‘in het echt’ kunnen gebruiken. Als jij hem noemt lijkt het tóch een beetje alsof hij leeft. Trotser kan je mij op zo’n moment niet maken
  • Vraag gerust naar foto’s
  • Blijf contact zoeken. Je hebt geen idee wat voor impact een ‘zomaar’ verstuurd appje kan hebben
  • Zeg dat je niet weet wat je moet zeggen.. Dat is in ieder geval 100 keer beter dan weg te duiken of net te doen alsof je mij niet ziet
  • Als je écht niet weet wat je moet doen, dan doet een klap op de schouder of een knijpje in de arm al wonderen
  • Het is frustrerend dat je niet kunt ‘helpen’, dat je alleen maar machteloos kunt toekijken. Er is geen oplossing, niks wat je zegt maakt dat het goed komt. En dat zou je doel ook niet moeten zijn. Luister.

Don’ts

  • Hieronder mijn top-10 goedbedoelde ‘missers’:
    1. Tijd heelt alle wonden
    2. Je moet even door de zure appel heen bijten
    3. Het kan niet altijd leuk zijn
    4. Shit happens
    5. Je moet wel verder
    6. Je moet er niet in blijven hangen
    7. Het moet een plekje krijgen
    8. Volgend jaar ziet het leven er weer een stuk beter uit
    9. Als je weer zwanger raakt komt alles goed
    10. Gelukkig heb je je neefjes nog
  • Bij iemand die zwanger is na een overleden kindje komt opeens niet ‘alles goed’. Het overleden kindje komt daardoor niet terug. Het nieuwe (regenboog) kindje maakt dat je weer droomt over de toekomst, dat er weer intens geluk kan zijn. Maar dan wel náást het verschrikkelijke verdriet om het kindje wat er nooit zal zijn
  • Een traan betekent niet het einde van een (leuke) dag. Het is even een moment getriggerd door meestal iets kleins. Luister en zeg nooit:
    • Je moet er niet in blijven hangen
    • “Heel erg hoor, dat je zoontje is overleden, maar ik heb bla, bla, bla..” Er is geen ‘maar’ achter heel erg dat je zoontje is overleden’. Het is ‘heel erg dat mijn zoontje is overleden PUNT!’

Het is zo fijn om erkend te worden als mama. Trotse mama van George die ik niet mag zien opgroeien. Ik begrijp dat het moeilijk is om mij tegen te komen, maar hoe vaak is dat per dag, week of maand? Ik leef dag in, dag uit met het verdriet. Stap over je angst en vraag naar mijn kanjer. Door jou kan ik af en toe even in het ècht trotse mama zijn..

“Maar ik wil je niet verdrietig maken, je had het net zo naar je zin” krijg ik wel eens te horen. Weet 1 ding: je kunt mij nooit verdrietiger maken dan dat ik al ben.