Reizen naar de maan kan ook

Ik lig op het matje op de sportschool. Ik heb net met een groepje bodypump gehad en tijdens de planking challenge heb ik eerder opgegeven dan nodig was. In mijn hoofd vraag ik mij af wat ik daarvan vind. Maar het maakt niet uit concludeer ik al snel. Ik ben gewoon super verstandig. Spier verzuring is niet goed als je een zwangerschapswens hebt. Het bloed trekt dan naar je spieren, ook vanuit je baarmoeder en die krijgt al zo weinig.. Te weinig bloed daar heeft weer effect op de opbouw van je baarmoederslijmvlies en de kwaliteit van je eitjes. Je moet het allemaal maar weten.

Terwijl ik daar zo lig denk ik aan George. “Als hij nu geleefd zou hebben, zou ik dan ook hier zijn?” In beeld verschijnt een blond jongetje met een guitig kopje. Geen idee of hij er zo had uit gezien, maar zo stel ik mij het voor. Maar waarschijnlijk had ik niet op dit matje in de sportschool gelegen. Want als George had geleefd was ik nooit op deze manier met mijn lijf bezig geweest. Dan had ik yoga en acupuntuur nog stom gevonden en had ik fertiliteitsmassage als de grootst mogelijke onzin gezien.

Ik ben super fit. De zwangerschap heeft geen enkel spoor op mijn lijf achtergelaten, sterker nog, mijn buik is platter en gespierder dan ooit. Ik dank daarom ‘wie dan ook’ dat George via een keizersnede is gekomen, want ik heb tenminste dat litteken nog. Aan de andere kant had het zo mooi geweest als mijn kanjer gewoon met 40 weken geboren had mogen worden in plaats van dat hij met 36 weken grof gehaald werd. Want zo zie ik dat wel. Mijn mooie mannetje zat nog zo lekker in mijn buik maar het was mijn placenta die roet in het eten gooide. Ze zeiden toen dat het voor zijn overlevingskansen niet uitgemaakt had, maar na veel onderzoek weet ik wel beter.

“George..” mijmer ik. Wat vind ik het toch een mooie naam. Maar ik kan mij geen voorstelling maken bij het in de tegenwoordige tijd over hem praten. Dat geeft mij een brok in mijn keel. Zo verdrietig.. En dat brengt mijn gedachte direct naar de ‘onopgeloste’ issues in mijn hoofd. De issues waar ik zo weinig mogelijk aan probeer te denken omdat mijn lijf positiviteit nodig heeft. Maar ze zitten er nog wel: mijn boosheid over de 20 weken echo, de ‘macht’ van de echoscopist, het feit dat ik vlak na zijn geboorte de vraag kreeg of ik George vast wilde houden in plaats van dat ze hem mij gewoon gaven, de rit naar het UMCG in zijn eentje, vlak na zijn geboorte direct 6 uren zonder mijn stem, mijn aanraking, mijn hartslag.. die gedachtes voelen iedere keer als een stomp in mijn maag. En als laatste het feit dat ik heel langzaam begin te geloven dan mijn kanjer niet is overleden aan zijn complicaties maar aan ondervoeding. 25 dagen vechten voor je leven en alleen de hoognodige vitamines en mineralen toegediend krijgen. Naarmate de tijd verstrijkt gaat het er bij mij steeds minder in dat hij überhaupt de kans had om op krachten te komen.. De artsen gaven toen al aan dat ze niet wisten wat het beste was. Ik ‘weet’ het nu wel, maar dat is natuurlijk gemakkelijk praten zo achteraf.

Toch moet ik daar wel iets mee en dat gaat ook echt nog wel gebeuren, maar ik moet mij nu eerst richten op dat andere traject. Het traject dat in 2017 ondanks alles alleen nog maar diepe dalen kent. Er lijkt geen einde aan te komen, terwijl dat er uiteindelijk wel komt natuurlijk. In december, als ik 43 word. Ik moet positief blijven en dat is heel erg moeilijk als je bedenkt dat het verwezelijken van mijn grootste wens op dit moment verder weg lijkt dan ooit..

Maar morgen is er weer een dag
Die ik omarm met positiviteit en een lach
Want 1 ding staat buiten kijf
Ik moet vertrouwen houden in mijn lijf

Maar oh wat is het moeilijk om zo te leven
Als je zoiets moois terug hebt moeten geven
Want ondanks alles blijft het enorme gemis
Om dat mooie blonde jongetje dat er niet is

En ik weet niet eens of het zin heeft wat ik doe
Want ik kan nu eenmaal niet ‘even’ naar de toekomst toe
Maar het is net als de eerste reis naar de maan
Het heeft zin om voor het (bijna) onmogelijke gaan

Gemis, hoop, verdriet
Het is er altijd
Ook al zie je het niet

❤️
Mama

2 gedachten over “Reizen naar de maan kan ook

  1. Nicola vRDJ-van Dijk

    Meid, wat is dit ontzettend zwaar! Ik begrijp voor een deel jouw woede en machteloosheid.
    Jij hebt het heel goed op een rijtje waar dingen mis gegaan zijn bij George. Laat je niets wijs maken. Ook daarin is jouw moedergevoel nog sterk.
    Ik heb een vraag: wat bedoel jij met ondervoeding? Iets met de navelstreng bijvoorbeeld?
    Heel heel veel sterkte Angela!
    Liefs Nicola van Dijk

    1. Angela Bericht auteur

      Lieve Nicola,
      Dank je wel voor je hart onder de riem.
      George heeft 25 dagen op de intensive care gelegen aan de machines. De artsen zijn er nog niet uit of voeding dat goed of juist niet is vanwege kans op infecties. Mijn gevoel is dat voeding altijd beter is, om op krachten te komen en evt ook om infecties te bestrijden. Maargoed, dat is niet iets waar ik nu mee aan de slag wil.. ooit..
      liefs,
      Angela

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *