Perfect

Ik lig met een voldaan gevoel languit op de bank terwijl de regen tegen mijn ramen klettert. Ik heb zojuist de deur dicht gedaan achter 7 dames en met mijn ogen dicht luister ik naar het tikken van mijn stationsklok. Wat was het een bijzonder weekend.

8 wildvreemde dames die elkaar kennen van Facebook en Instagram met als enige raakvlak dat we allemaal mama’s zijn van een overleden kindje. Alleen al het opschrijven van deze zin geeft mij een weemoedig gevoel. Het hoort niet zo te zijn. Een mama hoort geen afscheid te nemen van haar grootste bezit (papa’s uiteraard ook niet) en toch hebben wij dat allemaal gedaan. Wij hebben allemaal met een levenloos kind in onze armen gelegen of gezeten, wij hebben allemaal ons kindje in een kist(je) neergelegd en wij hebben allemaal ons kindje voor de aller laatste keer gekust.

Niet te doen. De tekenen van de worsteling die het dagelijkse leven heet zijn van iedere mama haar gezicht af te lezen. Of zij nu wel of geen gezin heeft, getrouwd is of vrijgezel en of het nu 10 maanden of 5 jaar geleden is.
Het. Wordt. Niet. Gemakkelijker. En daar hebben we het even heerlijk over kunnen hebben.

Er is gepraat, heel veel gepraat. Soms 1 op 1, soms in een klein groepje en soms als totale groep. Dat ging allemaal heel natuurlijk en dat komt vooral doordat we met de boot weg waren. Hierdoor zaten we (letterlijk) dicht bij elkaar en hebben wij het als heel intiem ervaren. Wat ik vooral heel mooi vond is dat het niet alleen maar over onze kinderen ging of over onze pijn, maar dat er wel op een heel natuurlijke manier werd geschakeld van wat voor eten vind jij lekker naar de cake op de begrafenis, naar nooit eerder gedeelde foto’s van onze kindjes na hun overlijden. Niemand die daar van schrok en niemand die het onderwerp wilde veranderen.

Hoogtepunt was voor mij gisteravond om 22.00u toen we met mijn boot midden op het Sneekermeer gingen drijven. Ondanks de voorspellingen was het droog, kraakhelder en was de hemel bezaaid met miljoenen sterren. Tijdens het uitvaren van de haven verscheen er zelfs een bloedrode maan aan de horizon. Één voor één liet iedere mama haar eerder gemaakte bootje met waxine lichtje in het water glijden. Het was mooi en ontzettend verdrietig tegelijk. Ik denk dat ‘heftig’ het misschien nog wel beter omschrijft.

‘Heftig’, dat is een woord dat het hele weekend al door mijn hoofd schiet. Heftig, hoe hard we hebben gelachen. Heftig hoe hard we hebben gehuild. In verdriet en liefde vervagen de grenzen en dat gebeurde ook bij deze groep bijzondere mama’s. Dit weekend waren we één. We hoefden niet ‘verder’, we hoefden er niet ‘klaar’ mee te zijn, we hoefden ons niet beter voor te doen dan we ons voelden. We mochten even gewoon ‘zijn’ en dat maakte dit weekend zo enorm waardevol.

Als kers op de taart bleef de zon maar schijnen. Hebben we met de tent naar beneden kunnen varen en hebben we kunnen genieten van de ene prachtige regenboog na de andere. Het leek wel alsof ze ontstonden waar wij naartoe gingen. Om ons heen kropen de wolken samen en zagen we de regen recht naar beneden vallen, maar niet bij ons. Met tranen in onze ogen hebben we dan ook geconcludeerd dat onze kindjes er gewoon bij waren. Zij hebben dit weekend voor ons gezorgd.. Het was perfect.

Onze kindjes
Nooit groot
Een weekend samen
Over leven en dood

Loran💫, Roman💫, George💫, Nova💫, Kay💫, Levi💫, Jay💫& Miles💫, Kenza💫

❤️

 

3 gedachten over “Perfect

  1. Mieke

    Lieve Angela!
    Dit weekend heb ik aan jou gedacht, slecht weer, bezoek, waar je niemand echt van kende, moeilijk hoor, maar nu ik jouw indrukwekkend verhaal ( met opkomende jaloezie) heb gelezen, maakte dat niet niets uit omdat jullie er zo’n
    Warme, intieme gebeurtenis van hebben gemaakt. Wat mooi dat het weer zo bijzonder heeft meegewerkt! Wat een kracht!
    Diepe bewondering voor jou en de andere mama’s om dit op the brengen!
    Chapeau!
    Heel veel liefs

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *