Gepost op

Nu. Dit moment..

Ik moet eruit. Weg. Even helemaal niks. En nu met de gedwongen pauze in Wolvega heb ik voor het eerst sinds mijn vlucht naar Aruba vorig jaar januari een kans. Ik bel mijn vriendinnetje Mirjam die reisconsulente is en we vallen van de ene mooie rondreis in de andere. Uiteindelijk ben ik eruit. Ik ga 2 weken naar Bali; een week rondreizen en een week relaxen. Ik heb er zin in!

‘S avonds app ik Mirjam nog even: “weet je zeker dat het geen Zika gebied is?” Want met de paar maanden die nog over zijn wil ik absoluut geen risico nemen. Ik wil geen vaccinatie- en geen Zika (risico) gebied.

Dus stapte ik gister in het vliegtuig naar Lanzarote voor een week. In een appartement, all-inclusive, aan een zwembad, handdoek vroeg neerleggen voor een goed plekje en strategisch mensen uitzoeken om te vragen of ze ‘please zonnebrand op mijn rug willen smeren’.. Brrrrrr.. Maar ik móest er even uit en ik ben er van overtuigd dat het mij goed gaat doen. Alles voor de zoektocht naar balans.

Bij het boarden hoor ik een moeder met haar kind op de arm tegen de stewardess zeggen “Heb je een extra riem voor mijn zoontje van 17 maanden?” Ik durf het kind en de moeder niet aan te kijken, maar uiteindelijk ontkom ik er niet aan. We zitten naast elkaar. De tranen springen in mijn ogen.
Het jongetje begint direct mijn aandacht te vragen en de moeder kijkt mij trots aan. Op mijn meest vriendelijke toon pers ik eruit “ik ga even vragen of er ergens nog een stoel vrij is zodat jij iets meer ruimte hebt met je zoontje en je vriendin.”

Ik leg het de stewardess kort uit en krijg de enige vrije stoel die nog over is; bij de nooduitgang met extra beenruimte en tussen allemaal oude(re) mensen. Mijn hart maakt een sprongetje en ik ben blij dat ik voor mijzelf ben opgekomen. Laat de vakantie maar beginnen!

Dus nu lig ik op een bedje bij het zwembad een kleine 500 meter van het strand en de boulevard. Het is alleen. Zo voelt het ook. Maar ik heb mijn hardloopschoenen mee en ik wil een paar dagdelen een fiets huren. En.. ik ga een dag georganiseerd naar het natuurpark en naar wat andere bezienswaardigheden. Met een touringcar.. echt. Zelfs als ik het opschrijf krijg ik er de kriebels van. Maar je moet wat en er is altijd de hoop dat je leuke mensen treft.

Ondertussen is mijn rug ingesmeerd en heb ik net een foto ontvangen van Marjon die bij George zijn grafje is. Het kaarsje brand nog en Ilse (3) heeft hem een dikke kus gegeven op zijn foto.

Nu. Dit moment. Is alles even goed.

6 gedachten over “Nu. Dit moment..

  1. Wat ben jij een dappere vrouw zeg, met veel respect en emoties lees ik je verhalen, ik volg je nu op Facebook en op instagram. Je raakt mij diep in mijn hart en tranen rollen over mijn wangen, wat heb jij een verdriet en het is goed om voor jezelf op te komen. De wereld is best mooi, maar dat moet je ook zelf maken en brutale mensen hebben de halve wereld zeggen ze.

    Probeer te genieten van alles wat er toch op je pad komt. Ik geef je via deze weg een knuffel omdat je me zo raakt. Dikke smak.

  2. Hopelijk kun je de rust vinden en ook gaan genieten van de mensen daar en de mooie omgeving.
    Geef t tijd….. ☀️🍀❤️

  3. Waarom kom je niet een paar weekjes hier? Las palmas is gezellig. Veel mensen. De 17e krijgen we nog een gast en gaan we een weekje varen. Daarna wij naar Nederland . Weet niet hoeveel tijd je hebt maar mag dan best ff op de boot blijven.
    Gezellig. Gaan veerboten en vliegtuigen vanaf Lanzarote. Zie maar 😘

    1. Oh wat super lief! Maar ik vlieg de 11e ’s nachts alweer naar NL.. Helaas. Volgende keer zal ik aan jullie denken! 😘

  4. Geweldig! Hopelijk kan je genieten en je welverdiende rust pakken.

    Ps. Je moet ook naar de vulkaan gaan, heel aparte wereld daar 😉

  5. Stoer dat je dit doet, meisje en nu maar hopen dat jouw balans weer wat innerlijke rust geeft! Geniet ervan!
    Dikke kus van ons, Erik en Mieke

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *