Gepost op

Kriebel in mijn buik

Jarig zijn. Mijn hele leven kijk ik ieder jaar uit naar 19 december. Het ’s ochtends wakker worden met een kriebel in mijn buik ‘wat voor cadeautjes zal ik krijgen?’ Sinds een paar jaar zijn de dikste knuffels en de mooiste tekeningen van mijn liefste neefjes & nichtjes ook iets waar ik enorm blij van word. Gewoon de wetenschap, de wetenschap dat mensen de moeite nemen om even bij mijn nieuwe levensjaar stil te staan, dat ze langskomen voor een borreltje en met mij proosten op het leven.

Tot vorig jaar toen op 30 november alles anders werd. Ik word op mijn feestdag niet meer wakker met een kriebel in mijn buik. Ik word net als iedere ochtend wakker en het eerste wat ik denk is ‘het is echt waar’ alvorens ik mijzelf uit bed sleep.. Weer een dag, weer een dag dat van mij verwacht wordt dat ik de dag ‘omarm’, ‘verder ga’ en er ‘niet in blijf hangen’. Want ja, het is nu immers al een jaar geleden..

Ondertussen maakt iedereen zich op voor de feestdagen. Zelfs bij de benzinepomp hangt een sfeer van anticipatie. Nog een klein weekje werken en het is kerst. Lekker eten, gezellig samen, proosten op het leven, dankbaar voor wat we hebben.
Maar ik ben niet dankbaar. Ik ben verdrietig. De leegte, het gemis, het enorme gat in mijn hart maakt dat alles wat mij betreft gestolen kan worden.

Het is een feestdag maar er waren vanochtend geen mollige armpjes die mij een dikke knuffel gaven en ik krijg geen tekening vanuit de crèche voor mijn ‘lieve mama’.

Het gemis
Wat er altijd al is
Zit vandaag
In een nog diepere laag

Ik voel mij verdoofd
En toch stormt het in mijn hoofd
Voor mij geen kriebel in mijn buik
Ik moet mijn dag ‘omarmen’ terwijl ik het liefst onder duik


Mama

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *