Gepost op

Kinderlogica in de mist

De laatste week van het jaar.. Wat keek ik daar tegenop.. vanaf sinterklaas al. Ik had wel een grof omlijnd idee hoe ik het wilde doen met de feestdagen, maar ik hield ook alle opties open om het op het laatste moment helemaal anders aan te kunnen pakken.

Kerstavond ben ik net als vorig jaar met mijn vader naar de nachtmis gegaan. Mijn hele leven heb ik na de mis altijd een soort van gevoel van ‘reinheid’ als we de kerk uitlopen, daarna aan de koffie en kerstbrood en vervolgens snel een biertje. De kerstdagen zijn begonnen.. Helaas is dat gevoel helemaal weg. De dienst gaat (uiteraard) over nieuw leven en als er gezegd wordt: “.. dat alle babies maar op mogen groeien tot mooie mensen.. ” is de lol er voor mij wel een beetje vanaf.

Vervolgens heb ik op 1e kerstdag alle neefjes en nichtjes gezien, maar het met z’n ‘allen’ gedeelte heb ik overgeslagen omdat dat toch te confronterend was.. en ook al was dat voor mijn familie niet gemakkelijk, het werd wel gerespecteerd en dat was een enorme opluchting.
Op een gegeven moment staat Vera (4) het dochtertje van Marloes, in mijn huis en staart enige tijd naar de foto waarin ik George zijn laatste kus geef… “Waarom heb jij een foto van mama met een baby in jouw huis?” vraagt ze. Met moeite hebben wij haar ervan weten te overtuigen dat ik dat toch ècht ben met George.

Die avond kreeg ik op tijd de kids van Marjon (Daan (8), Gijs (5), Joep (4) en Ilse (3)) door de deur geschoven zodat zij ’s nachts konden vertrekken richting de sneeuw. Win-Win!
2e kerstdag was knus en gezellig. Wat hebben wij gelachen met Wii-tennis! Ongelofelijk hoe goed die kleintjes het kunnen!
.. Én ik heb de kerstdagen overleefd!

De volgende dag gingen Daan en Joep naar Opa en Oma en heb ik met Gijs en Ilse allerlei leuke dingen gedaan. Als Ilse bij mij thuis is roept zij altijd wijzend naar de foto: “dat is George!! Hij huilt..” Deze week heeft zij blijkbaar bijgeleerd want sinds een paar dagen voegt zij daaraan toe: “jij bent de mama van George, hè Angela”. Het allermooiste is dat ze nu doorheeft dat het voor mij ‘iets’ betekent, dus als ik mijn stem verhef of zeg ‘niet doen Ilse’ zegt zij: “jij bent de mama van George hè Angela”.. “Ja Ilse, dat klopt, maar wil je nu even een hapje nemen?” “George huilt hè Angela?”…

3 is ook zo’n leuke leeftijd. Leg het concept tijd maar eens uit. Gisteravond om 21.00u roept Ilse opeens “ik ben klaaaaaaar met koesen”.. Ik naar haar toe en uitleggen dat ze toch echt nog even moet slapen. Zegt zij: “Jij hebt je kleertjes al aan, ik wil ook mijn pyama uit!”

Vandaag gaan ze weer naar hun eigen huis en dat is toch wel een beetje met pijn in mijn hart. Afgelopen week kon ik die enorme overvloed aan liefde een beetje kwijt en dat was een ontzettend fijn gevoel. Door mijn foto’s in huis werd er af en toe naar George gewezen en over hem gesproken en dat maakte dat hij er een beetje bij was.. “Vonden jullie het leuk om hier te logeren?” “Ja!” roept Ilse “Jij bent echt wel lief.. en George ook”.. Kinderen kunnen dat zó ontzettend goed.

En vanavond? Ik hoop dat het mijn laatste avond in de mist markeert. Het is zo ontzettend zwaar geweest vanaf 28 oktober. In een al bewogen jaar waren de afgelopen 2 maanden een zwart gat.. Mensen die mijn boek hebben gelezen zullen dat kunnen beamen. Ik ben uitgeput, ben toe aan ruimte in mijn hoofd en wil weer dingen bewust meemaken in plaats van continu het gevoel te hebben dat ik stoned ben. Volgens Saskia komt dat door de emotie gecombineerd met stress..

Mocht je mij de komende tijd tegenkomen wens mij dan een mooi jaar toe naast mijn verdriet om George. Meer erkenning kan je mij (en iedere andere ster-papa en mama) niet geven.

Wat een ongelofelijk jaar
Alleen in plaats van een paar
Mijn kanjer en het vruchtje worden niet groot
Dag in dag uit overleven na de dood

Ik hou het nog lang niet alle dagen droog
Maar misschien brengt 2017 alsnog een regenboog
Voor jou hoop ik dat je groot kunt dromen
En dat al je wensen uit mogen komen

Geef in de tussentijd mensen de ruimte voor hun verdriet
Ook al zie je hun gebroken hart feitelijk niet
Want achter de lach “dus het zal wel met ze gaan”
Zit vlak onder het oppervlak nog altijd de pijn en een dikke traan


Angela
(Trotse mama van George)

3 gedachten over “Kinderlogica in de mist

  1. Lieve Angela. Heb net je boek uit en vraag me af hoeveel een mens kan hebben. Door het boek heb ik het gevoel dat ik jou en George een beetje heb leren kennen. Wat een mooi kereltje zoals hij op die foto staat met het mutsje op. Ik heb het boek gelezen met kippenvel op mijn armen en tranen in mijn ogen en kon bijna niet stoppen met lezen. Ik wens jou een heel bijzonder 2017. Greetje Kroon.

  2. Hallo Angela, ik wens jou een heel nieuwjaar toe, waarin je weer wat mag groeien naar rust en blijdschap en dan stapje voor stapje XX

    1. Angela een heel mooi , hoopvol en liefdevol 2017 toegewenst .
      ⭐😙❤

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *