Is het dan nu over?

Bijna 8 maanden. Bijna 8 maanden ben ik niet bij het grafje van George geweest en toen ik daar vorige week dan eindelijk vol goede moed naartoe fietste brak ik daar aangekomen in 1000 stukken. 

Alsof mijn weg-zijn het minder echt maakte. Dat ik het nu eerst weer moest zien om het te geloven. 

En natuurlijk voelde ik de pijn aan de andere kant van de wereld. Natuurlijk vertel ik trots dat ik mama ben en een heel mooi mannetje op de wereld heb gezet. Maar op een wit zandstrand, met blauw water, met palmbomen, met een cocktail in mijn hand en doorgaans met mensen die net zo vrijgevochten zijn als ik, is het bijna onmogelijk om in contact te blijven met het rauwe verdriet. 

Het betekent dan niet dat het over is. Het betekent dat het opbouwt en dat er dan dus op het kerkhof een stortvloed van (weggestopte) emoties loskomen. Want daar op het kerkhof blijkt het allemaal helemaal niet mee te vallen. Daar op het kerkhof ligt mijn mooie ventje nog steeds. 

In de afgelopen 8 maanden ben ik 2 keer de atlantische oceaan over gezeild. In November als bemanning en nu net in Mei/Juni als schipper van een 13,5 meter zeiljacht met 2 engelse bemanningen. Tussendoor heb ik oneindig veel wedstrijden gevaren en al mijn papieren gehaald om ook daadwerkelijk mijn werk te maken van mijn passie. 

Hoe gaaf is dat om van je hobby je beroep te kunnen maken. Dan voelt inderdaad geen enkele dag meer als werken. In dat opzicht voel ik mij zó bevoorrecht. Maar ik word ook fel als mensen tegen mij zeggen: “wow, ik ben echt jaloers op jou, maarja, ik heb een gezin..” of “zouden dingen dan toch met een reden gebeuren?” of “had je dit niet veel eerder willen doen?”. 

Dat laatste misschien wel. Ik had er alleen geen idee van hoe dat aan te pakken. Ik wist niet eens dat deze wereld op deze manier bestond. Dus zonder de motivatie om op zoek te gaan naar wat mij nog gelukkig maakt en daardoor het roer helemaal om te gooien, was ik dit nooit gaan doen. 

Dan had ik nog steeds in de kinderrijke wijk gewoond, om de hoek bij mijn neefjes, nichtjes, zusje en ouders, met een  commerciële baan en een lease auto onder mijn kont.  

Het cruciale was dan geweest dat George nog had geleefd en dat hij in November naar school had gemoeten. Een lege stoel waarvan ze zich op die school niet eens bewust zijn. Klasgenootjes die George niet als vriendje hebben. Feestjes waarvoor hij niet wordt uitgenodigd. 

En dat maakt het allemaal gewoon ontzettend k*t. Ook al heb ik het naar mijn zin. 

Een gedachte over “Is het dan nu over?

  1. Tine

    Lieve Angela,

    Het verdriet van het verliezen van een kind gaat nooit over. Een dierbare vriend en maatschappelijk werker die ook moest leren leven met het verlies van een kind heeft mij ooit zijn definitie van verwerken geleerd. Hij gebruikte het beeld van een kamer met een puinhoop op de grond en een ladekast. Een puinhoop van herinneringen die pijn doen, die je raken. Verwerken is zorgen dat de boel van de vloer is, zodat je er niet meer ieder moment over struikelt. Alles netjes opgeborgen in die kast met laadjes en jij bepaalt wanneer je een laadje opentrekt. Maar dan zal het je weer raken, weer pijn doen. Ik wens je toe dat je ooit dat punt bereikt. Ik denk dat het bezoeken van het kerkhof altijd zo’n laadje blijft dat open gaat.

    Liefs, Tine

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.