Gepost op

Het land van je ogen dicht

Sinds het overlijden van George slaap ik veel minder goed dan daarvoor. Ik ben standaard rond 3.30 uur wakker en net als ik weer in slaap val moet ik eruit. Slópend.

Daarnaast hoop ik iedere nacht in het ‘land van je ogen dicht’ Van Woezel & Pip terecht te komen maar droom ik altijd over het kerkhof. Altijd over het kistje. Altijd met dezelfde kramp in mijn armen zoals na de kerkdienst (ik mag hem niet laten vallen!). De ene keer is zijn grafje door iemand verplaatst en til ik hem weer terug naar zijn eigen plekje, de andere keer heb ik hem zelf uitgegraven omdat ik een beter plekje weet.

Het land van je ogen dicht – Woezel & Pip

Zo ook laatst. Er is een nieuwe ‘bewoner’ bijgekomen op het kerkhof en dat houdt mij erg bezig. Het gaat namelijk om een oud-basischool klasgenootje en door haar achternaam dat begint met een dubbele ‘Aa’ was zij vroeger altijd de eerste die opgelezen werd. Stiekum was ik daar wel eens jaloers op. Ook nu is zij de eerste (op ‘natuurlijke’ wijze) en ik vind het verschrikkelijk. Een mama van 2 jonge zoontjes. Het is een spiegel naar mijn eigen kwetsbaarheid.

Ellen ligt vlak achter George en in mijn droom heb ik hem er dichterbij gelegd zodat ik iedere dag langs haar moet lopen om bij mijn kanjer te komen. Terwijl ik het grafje weer helemaal maak zoals het was, met echte kunstwerken deze keer (wat denk ik komt doordat ik “White Collar” aan het kijken ben), kijk ik er langs naar zijn oude plek en heb direct spijt. Sh*t, nu ligt hij niet meer naast mijn opa & oma terwijl ik dat juist altijd zo mooi vond.

Inmiddels is het ontzettend druk op het kerkhof en kan ik niet beginnen met het opnieuw uitgraven van mijn kanjer. De pastoor komt naar mij toe en schudt mijn hand terwijl ik over zijn schouder zie hoe mijn moeder haar best doet George zijn oude plekje vrij te houden. Uiteindelijk komt het allemaal goed en word ik met een gerust hart wakker.. Om 3.35 uur.. dat dan weer wel.

Begin deze week was mijn droom echter anders. Het regende vuurballen, overal is brand en iedereen is op de vlucht. Ik ben in een ruimte met een helicopter, samen met de koninklijke familie. Ik weet niet waarom, maar ik mag met hen mee ‘vluchten’. Er zijn ook dubbelgangers van de familie en Willem A. ziet net voor het opstijgen dat Amalia Amalia niet is. Hij gaat haar zoeken en op dat moment realiseer ik mij dat ik George niet bij mij heb. Ook ik ga op zoek. In een lange hal gaat een deur open en de hele familie van mijn moeders kant loopt naar buiten. Als laatsten komen mijn zusjes met hun gezinnen en mijn ouders eraan en ik ren naar ze toe. Zelfs in mijn droom realiseer ik mij dat dit de eerste keer gaat worden dat ik George levend mee ga maken en ik kan niet wachten om ‘ons’ te redden.

Mijn vader kijkt mij verdrietig aan.. “Hij heeft het niet gered” zegt hij terwijl hij mijn mooie maar koude mannetje aan mij geeft. Ik word zó boos! ” Hoe bedoel je ‘hij heeft het niet gered?’ jullie zijn hier allemaal en de enige die dood is is míjn kind?” Woest smijt ik met 1 hand de deur dicht en schrik wakker van de klap. Mijn kussen ligt op de grond..

Oh schatje wat wil ik toch graag
Als ik wakker word
Met jou samen in een nieuwe vandaag

In mijn dromen probeer ik dat te beleven
Maar zelfs daar
Is ons dat niet gegeven

Dat is het ergste aan dit vreselijke gemis
Het definitieve
Omdat de dood niet terug te draaien is

❤️
Mama

PS. Als je er nog niet aan toe gekomen bent om het boek ‘Mijn Optimistje -Overleven na de dood’ te bestellen dan is het nu misschien een goed moment. T/m moederdag geldt er een interessante aanbieding. Kijk op http://mijnoptimistje.nl/winkel/ voor meer informatie.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *