Je had vandaag gewoon 5 maanden moeten zijn..

Lieve George,

Vandaag 5 maanden geleden werd je door een team van specialisten opeens uit mijn buik gehaald. Vlak daarvoor had je nog tevreden je arm en been oefeningen gedaan om je spieren sterker te maken. Opa heeft dat zelfs nog op film staan!
Je werd door de gynaecoloog omhoog gehouden en het eerste wat ik zie is dat je overduidelijk een jongetje bent! Zij draait je om en ik zie je gezichtje.. Wat ben jij mooi! Terwijl ik mij dat realiseer hoor ik je eerste krijs. Dat dit ook je laatste krijs richting mij zou zijn wist ik toen natuurlijk nog niet. Je wordt meegenomen voor controle en er werd vervolgens (heel!) lang aan mij gewerkt om mijn buik dicht te maken met zo weinig mogelijk bloedverlies.

Je bent een jongen! Ik lig rustig op de Operatie Tafel en denk aan het mooie leven wat wij tegemoet gaan. In mijn hoofd moet ik nog wel wennen aan je naam. Zojuist heb ik em voor het eerst hardop uitgesproken tegen je oma en samen barstten wij in tranen uit. Wat zal opa trots op jou zijn! Ik hoor de artsen zeggen dat ze jou even meenemen omdat ze je ademhaling niet goed op gang krijgen. Ik maak mij geen zorgen. Komt goed. Wat kan er mis zijn? Alle echos waren goed en je groeide volgens de lijntjes.
Ook als ik te horen krijg dat je naar Groningen moet zie ik de ernst er niet van in. Mama en oma kwamen 3 uur later in de ambulance achter je aan en wij hadden het zelfs gezellig!

In Groningen krijg ik vervolgens te horen dat je een transpositie van de grote vaten hebt. Je bent 10 uur oud en we weten nu dat de tijd tussen je geboorte & diagnose (medicatie) te lang is geweest. Je had geen kans (meer).. De arts vertelt mij dat je erg ongelukkig bent. Van dat feit heb ik nog steeds last. Die paar uur dat je “bij” bent geweest was je erg ongelukkig… Die paar uur dat je “bij” bent geweest hebben wij elkaar niet gezien. En die paar uur dat je “bij” bent geweest heb ik je niet vast kunnen houden, je niet kunnen troosten en je niet bemoedigend toe kunnen spreken. Ik heb je zelfs nooit zien bewegen terwijl de artsen zeggen dat je hebt gevochten voor je leven, gevochten om het zelf te kunnen.. Een karakter wat mij maar al te bekend voorkomt. Maar het lukte niet, niet met alle ondersteuning, niet met alle knappe koppen die met jou bezig zijn geweest en niet met alle liefde die ik je zittend naast je bedje heb gegeven..
Je ging dood. En ik ben er kapot van. Nog steeds.

Het liedje van Marco Borsato, “kon ik maar even bij je zijn” gaat mij door merg en been.. 1 keertje maar en misschien kan ik dan met jou in mijn armen heel hard wegrennen zodat we gewoon bij elkaar kunnen zijn.. Weg heimwee, onze toekomst repareren, genieten van het mama zijn..
Lieve George, nu de roes van de bevalling, het ziekenhuis en de begrafenis langzaam aan het verdwijnen is voel ik het pure verdriet.
Heimwee naar de toekomst.. Ik mis jou.
Je had vandaag gewoon 5 maanden moeten zijn.

❤️
Mama

Een gedachte over “Je had vandaag gewoon 5 maanden moeten zijn..

  1. Wencke

    Hartverscheurend… Ik ken je niet, maar voel met je mee zoveel als ik kan. Heel veel sterkte! Jouw George heeft zich in jouw buik ontzettend geliefd en gelukkig gevoeld.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *