Groene ketchup

Ik heb november overleefd. George zijn geboortedag, de miskraam, George zijn overlijdensdag.. Maar veel ruimte om op adem te komen had ik niet want toen kwam december. George zijn begrafenisdag, sinterklaas, mijn verjaardag, kerst en oud & nieuw..
Ik ben leeg en volledig uitgeput.

Het liefst stap ik op het eerstvolgende vliegtuig naar Aruba. Lekker languit op het strand en even helemaal niks. Gewoon weer even onderduiken, vluchten voor mijn verdriet,  hopen dat de mist weer optrekt en de warboel aan gedachtes in mijn hoofd een beetje tot rust laten komen. Maar het kan niet.

Daarnaast draagt er nog iets bij aan de enorme leegte die ik voel. Vorige week had ik mijn neefjes en nichtje te logeren en daarmee ben ik een énorme drempel over gestapt. Een drempel die nu opeens te overkomen was omdat kerst met zijn ‘allen’ voor mij een berg was die de meest ervaren beklimmers doen rillen van angst.
Maar waar ik al bang voor was gebeurde: of ik nu 2 of alle 4 te logeren had, het werd precies zoals ik had bedacht hoe het met George had moeten zijn.

Opstaan, ontbijten, naar de crèche/bso, ik aan het werk, kids weer ophalen, koken, bad, bed, wassen en een avondje oppas regelen.. Het klopte. Het ritme paste als een handschoen en ik werd er warempel vrolijk van.
Maarja, na 6 dagen moesten ze weer naar huis en kan ik alleen maar concluderen dat dit alleen zijn van mij net zo onnatuurlijk is als groene ketchup.

Het had niet zo moeten zijn. Ik heb een hart dat over-stroomt met liefde, een kinderkamer met een stapelbed in plaats van een ledikantje en diezelfde kinderkamer is een opslagplaats voor boeken die gaan over het mooie mannetje dat daar iedere avond ingestopt had moeten worden.

..en anders had die kinderkamer nu op zijn minst bijna klaargemaakt moeten worden voor een broertje of zusje van mijn kanjer..

Schatje, zie jij hoeveel ik je mis?
Hoe moeilijk het leven zonder jou is?
Vertel me schatje, is er nog een plan?
Weet jij of ik überhaupt nog hopen kan?


Mama

Een gedachte over “Groene ketchup

  1. Sylvia

    Lieve schat, Wat een gemis…..
    Ik zou zo, met jou op het vliegtuig willen stappen naar Aruba.
    Ik ben daar nog nooit geweest. Dan zouden we samen kunnen huilen, maar misschien ook lachen.
    Wat zou dat fijn zijn.
    Jou boek ben ik aan het lezen en er zijn zoveel herkenbare dingen…..
    Ongelofelijk dat had ik niet verwacht. Ik huil op een afstandje met je mee lieve Angela
    Wat een gemis…..

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *