Filmpje

Ik word wakker, weer een nieuwe dag. Ik kan er nog steeds niet bij dat de afgelopen maand niet gewoon een slechte film is. Vorig jaar op deze tijd blogte ik over de Volvo Ocean Race. Was dat een (groot) onderdeel van mijn leven. Een ver ver verleden.

De tranen drogen een beetje op. Als mensen bellen of ik kom ze tegen gaat het aardig. Bij het grafje is een zwemvest echter nog steeds verplicht en wat ook blijft is dat enorme blok op mijn maag. Ik kan er gewoon nog steeds niet bij dat dit echt is. Voor de zekerheid app ik mijn moeder dat ze “mij nu wel wakker mag maken, dat de nachtmerrie nu toch echt te lang duurt”..

Zondagnacht heb ik uiteindelijk toch bij mijn ouders geslapen. ‘S nachts om 00.28u was George alweer een week dood, wat niet echt het beste moment is om alleen thuis te zijn. Afgelopen nacht sliep Marloes bij mij. Zo fijn. Maar vannacht ga ik het misschien dan toch alleen proberen (zo’n voornemen doen in de vroege ochtend is natuurlijk gemakkelijk).

Ik steek een kaarsje aan bij de foto van George. Ik kan het niet helpen, maar dingen “die hadden moeten zijn” schieten door mijn hoofd. “Schatje, vandaag was het een mooie dag geweest om te gaan wandelen. Even bij opa en oma een kopje koffie halen”. Ik had het vast aangedurfd, 4 weken na de keizersnede, een relatief korte wandeling, even lekker naar buiten. Nu sjouw ik al met boodschappen (zal ik niet meer doen! Of in ieder geval opschrijven..), wandel ik dagelijks 45 minuten en zou ik het woord “kraamtijd” moeten googlen voor de betekenis (maar durf het niet).

Idioot eigenlijk; om 13.00u begon op 6 november de keizersnede, om 13.33u is George geboren en om half 5(!!) werd ik pas de kinderafdeling op gereden. Ze vertelden mij direct dat George naar Groningen moest. Dat de ambulance besteld was. Ik word met mijn bed naast hem gereden, zie hem voor het eerst, raak hem voorzichtig aan. Tranen in mijn ogen. De artsen zeggen dat het lastig is om hem even in mijn armen te leggen en ik zeg: “geeft niet, het is goed zo”.
Het filmpje stopt en ik begin te huilen. Ik weet hier helemaal niks meer van!! Mijn eerste moment met mijn zoon en ik moet het op een filmpje zien! Ik word verscheurd door verdriet.

Ik heb je maar zo kort gekend
En toch zijn er ook gemiste momenten met mijn vent
Wat had het allemaal anders moeten zijn
Samen thuis leek mij zó fijn

Nu door het grote verdriet
Weet ik het allemaal even niet
Maar jij hebt in het UMCG écht alles gegeven
En daarom moet ik natuurlijk wel iets maken van mijn  leven
Anders is het zeker niet eerlijk naar jou
Mijn kanjer waar ik zo vreselijk veel van hou

❤️
Mama

Een gedachte over “Filmpje

  1. Marte Bericht auteur

    Lieve Angela,

    Ik volg je blog ook en blijf onder de indruk. Wat moet je toch een hoop verstouwen. En wat fijn dat je familie er zo voor je is. Probeer kracht te houden hè? Ik hoop dat het elke dag een klein beetje beter met je gaat. Misschien dat je uit onderstaand gedichtje wat troost kunt putten. Ik blijf aan je denken.

    Lieve mama,
    je tranen vallen in je schoot
    ik word niet zoals
    je ooit verwachtte groot
    maar ik ben mijn vlieger achterna
    naar waar bloemen mij omringen
    en vlinders met hun vleugels
    de mooiste liedjes voor mij zingen…

    Lieve mama, ook al lijk ik ver
    ik hou je in de gaten
    want jij, mijn lieve mama,
    kan ik nooit verlaten
    Ik zweef nu als een engel
    bij je dag en nacht
    en als je ’s avonds slapen gaat
    kus ik je wangen zacht

    Lieve mama, ik vlieg nu
    voorbij de zonnestralen
    en als jij heel oud ooit je ogen sluit
    kom ik mijn mama halen…
    Ik zal je brengen naar mijn paradijs
    vol bootjes groot en klein
    en vanaf dat moment
    zullen we weer samen zijn
    heart

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *