Gepost op

Einde verhaal… ?

Het was gister 30 mei. Het was precies anderhalf jaar geleden dat mijn kanjer in mijn armen overleed. Daar, op dat moment, wist ik ook dat ik voor een broertje of zusje voor hem zou gaan en ik was volledig in de veronderstelling dat dit gewoon zou gaan lukken..

Trouwe lezers weten inmiddels dat dit helaas niet het geval is en afgelopen maandag heeft de kliniek aangegeven niet meer verder met mij te kunnen. Ik hoorde mijn hart letterlijk in duizend stukken uit elkaar vallen. Mijn inmiddels vertrouwde plek met artsen waar ik tranen mee gedeeld en lichtpuntjes mee gevierd heb, zijn nu van mening dat het eindstation bereikt is.

Het begon afgelopen maand allemaal zo hoopvol. Mijn baarmoederslijmvlies heeft er nog nooit zo mooi uitgezien (zie je wel dat al mijn inzet loont!) en bij de punctie zijn 2 follikels leeggezogen. In 1 daarvan zat een eitje en dat is in het laboratorium in Zwolle keurig bevrucht. Helaas is óf de deling niet goed gegaan óf er zijn 2 visjes tegelijk binnen gedrongen*, maar het eitje is onbruikbaar geraakt en de terugplaatsing op 30 mei is geannuleerd. Zo’n mooie datum voor een beetje geluk..

Voor de kliniek het bewijs dat ik niet meer te helpen ben. Ik ben doorverwezen naar Zwolle waar ik een afspraak heb met een arts om over eiceldonatie te praten en ook al dacht ik eerst dat ik dat met beide handen zou aangrijpen, nu (even?) niet meer.

Dit voelt niet goed. 2 maanden geleden heb ik het roer omgegooid. Ik leef volledig om optimale omstandigheden te creëren voor mijn baarmoeder en eicellen en vanaf begin juli zou het effect daarvan ‘meetbaar’ moeten zijn. Het eerste signaal is natuurllijk al mijn ontzettend mooi ontwikkelde (en nooit eerder gezien) baarmoederslijmvlies. Hoe kan je dan de stekker eruit trekken? Hoe kan je dan zeggen dat het hopeloos is? Hoe kan je dan zeggen dat het klaar is?

De eerste 48 uur na het verpletterende nieuws voelde ik mij dan ook weer even zoals na het overlijden van George. Ik heb mijn ogen uit mijn hoofd gehuild, wilde schoppen, gooien en krijsen, heb George zijn albums erbij gepakt om bij mijn aller aller diepste pijn te komen en heb 2 nachten in de zitzak op George zijn kamer gezeten mij voorstellend dat hier nooit een kind van mij zal komen te slapen..

Toen ben ik het internet op gegaan

Tijdens mijn zoektocht ben ik achter 2 cruciale dingen gekomen:

  1. Gyneacologen in Nederland geloven niet dat het mogelijk is om slechte ei-kwaliteit te verbeteren
  2. In andere landen is het beeld juist compleet het tegenover gestelde. In Dusseldorf en Gent krijgt een wensmama zoals ik direct DHEA voorgeschreven en de effecten zouden tussen de 6-8 weken al meetbaar moeten zijn

Het schijnt dus zo te zijn dat er zowel in Dusseldorf als Gent veel nederlandse gyneacologen werkzaam zijn omdat Nederland alleen goed is als een IUI of IVF traject ‘normaal’ verloopt. Als het te moeilijk wordt kan er niks meer. Sjees.. kom ik 5 voor 12 nog even achter.

De kliniek wilde al een tijdje mijn bloed niet testen omdat de echo’s genoeg zeiden dus ik heb via mijn huisarts een bloedtest aangevraagd en inmiddels laten doen. Deze resultaten kan ik dan over ca. 1,5 maand vergelijken met het resultaat in het ziekenhuis waar ik dan loop. Welk ziekenhuis dat wordt? Geen idee nog. Ik heb een aantal lijntjes uitstaan en er staan al 2 gesprekken gepland in Juli (vanwege wachtlijsten). Bij 1 moet ik eerst naar een bijeenkomst voor alleenstaanden om er zeker van te zijn dat ik wel echt alleenstaande mama wil worden. Zelfs terwijl ik dat ooschrijf kan ik een glimlach niet onderdrukken.. Protocol is protocol en dat is dan direct een nadeel ten opzichte van een privékliniek.

Natuurlijk ben ik realistisch, want de tijd werkt niet in mijn voordeel. Op een gegeven moment houdt het ook gewoon een keer op. Maar niet nu. Want als ik nu de stekker eruit trek blijf ik mij de rest van mijn leven afvragen ‘what if’ en die vraag komt al een miljoen keer per dag voorbij in relatie tot George..

Dit.Moet.Ik.Doen.

Het einde wordt bepaald
Als de werkelijheid
De droom inhaalt

Dat de resultaten
Ondanks alles
Geen verandering zien laten

Maar de kans moet ik mijzelf geven
Want schatje, misschien komt er juist wél
Een rest van ‘ons’ leven

❤️
Mama

Je zou denken dat dat juist goed is want dan krijg je een tweeling maar dat is niet het geval. Voor een 1-eiige tweeling moet het eitje samen met het visje dubbel delen.

8 gedachten over “Einde verhaal… ?

  1. Ik ben via fertiliteit van een tweeling zwanger geraakt maar die zijn maart 2015 gestorven. Mijn leven is compleet verandert en de ene dag gaat beter dan de ander. Ik wilde net als jij meteen de leegte opvullen want die moeder gevoelens terwijl je geen moeder bent vreet je letterlijk op van binnen.
    Na 3 miskramen werd ik eindelijk zwanger en ben ik bevallen van een dochter sept 2016! Moet eerlijk zeggen is echt heel heftig. Vervangt echt totaal je kinderen niet die er niet meer zijn. Ik geniet echt enorm van mijn dochter maar de enorm verdriet die er nog van binnen is maakt het niet altijd makkelijk. Doordat ik zo gefocust was op zwanger raken heb ik niks verwerkt. En nu komt alles eruit en ben ik enorm beschermend naar mijn kind toe.
    Ik hoop heel erg dat jij niet opgeeft want ik heb dit ook nooit gedaan. Geloof in jezelf en vecht door tot dat je echt niet meer kan. Ik geloofde enorm dat mijn kinderen die kado mij ooit zou schenken en heb gevochten totdat ik rcht niet meer kon. En juist toen ik zei dit word de laatste x raakte ik zwanger.
    Ik duim voor je en wens je alle kracht toe

  2. Heftig hoor! En zo verleg je steeds weer grenzen. Als dit voor jou de weg is…..moet je er zeker voor gaan! Toch ook wel veel herkenning in je verhaal. Bij mijn 3 ICSI poging, met allerlei hulp om de omstandigheden te verbeteren (accupunctuur, voetreflex etc.), had ik ook geen terugplaatsing meer. Ik heb Duitsland en België ook overwogen (en eiceldonatie….we hadden zelfs al een donor), maar ik had wel mijn twijfels of ze in het buitenland veel meer konden doen. De statistieken gaven naar mijn idee een verkeerd beeld, omdat ze langer doorgaan met behandelen. En uiteraard speelden de kosten op een gegeven moment ook wel een rol. Ik hoop van harte dat ze wat voor je kunnen betekenen en dat het dan toch mag gebeuren……ik blijf voor je duimen, sterkte!

  3. Lieve Angela,

    Ik weet van mijn zus dat er in Gent meer deuren openen. Helaas waren haar kansen te klein, maar de begeleiding, onderzoeken en alles er om heen heeft haar goed gedaan. Ondanks dat het bij haar niet zo mocht zijn, wist ze dat ze tot de bodem was gegaan en de artsen alles wat in hun macht lag hadden gedaan. Heel veel sterkte met opnieuw opladen, opnieuw dromen en hopen. Ik hoop van harte dat je dromen waar mogen worden!

  4. Oh lieverd, wat een dagen weer voor jou. Goed dat je nog doorgaat met kijken naar verdere mogelijkheden, je gevoel heeft het nog niet opgegeven. En het feit dat je gezonde levensstijl duidelijk laat zien dat dat helpt, lijkt goed. Ik had dat trouwens ook, ik at ook gezond en dronk geen alcohol en ik had toen ook prachtig mooi baarmoederslijmvlies!
    Ik duim en droom gewoon nog met je door, Angela. Xxxx
    Wat ben

  5. Wat een heftige tijd maak jij door. Ik hoop je een hart onder de riem te steken door mijn verhaal kort weer re geven. Aug 2011 mk, nov 2011 borstkanker met chemo’s. Volgens Radboud onvruchtbaar als gevolg. Second opinion in VU A’dam, die zagen nog wel mogelijkheden. 8 x IUI, waarvan 2 x zwanger, maar helaas mk. Tussendoor sponraan zwanger, buitenbaarmoederlijk, eileider verwijderd. Door naar UMC Utrecht voor eiceldonatie met mijn lieve nichtje. Ook 1 x zwanger, helaas ook een mk. Hoop bijna opgegeven, ben inmiddels bijna 39. En of er een wonder is gebeurd, nu ben ik weer spontaan zwanger, inmiddels 24 weken. Wél met 2 bloedverdunners.

    Wat mij erg heeft geholpen denk ik, is het eruit gooien van alle ellende icm fertiliteitsmassage. Kijk maar eens op de site van Janine uit Duiven. Zij weet als geen ander wat dit proces betekent en wil daarom graag anderen helpen. Niks zweverigs, maar kan je adviseren haar gewoon eens te bellen en te praten. Wie weet kan zij je een stukje innerlijke rust bieden en je baarmoeder positief stimuleren.

    Ik hoop dat jij ook nog een wonder krijgt, het is je gegund.

    Liefs Angelique

    1. Dank je wel Angelique,
      wat een verhaal en gefeliciteerd met je zwangerschap!
      Jouw Janine uit Duiven heet bij mij Marije uit Haarlem 😊
      Zelf heb ik daar ook een goed gevoel over maar dat zullen we de komende maanden zien..
      Liefs
      Angela

  6. Zet m op vrouw!! Ik duim heel hard voor je. Op naar deze nieuwe stap. Liefs Vivianne

    1. Hallo Angela,
      Ik weer… 😉
      Succes met je vervolg plannen.
      Ik heb een ervaring met Gent en wil die graag met je delen.
      Daar is een hoop mogelijk!
      Ik ben daar na mijn miskraam ook heen geweest omdat ik mijn kansen ook wilde weten( wel of geen kindje kunnen krijgen)
      Om mijn leeftijd konden ze hier mij niet helpen en zijn mijn man en ik in Gent beland( de naam van de zeer lieve Nederlandse vrouwelijke gyneaceloog kan ik nog voor je opzoeken)
      Ik wilde weten of ik daar behandeld kon worden.
      We hebben een zeer fijn gesprek gehad. En heeft mij alle mogelijkheden uitgelegd.
      Sperma van mijn man was gecheckt en dat was goedgekeurd!
      En voor mij waren er wel mogelijkheden maar die gaven maar 1 a 2 % meer kans op een zwangerschap dan Waneer t spontaan zou komen.
      Omdat de zwangerschap van mijn miskraam ook spontaan was. En ik ondanks mijn leeftijd nog een goede cyclus had.

      Dus haar advies aan ons laat de natuur zijn gang gaan.
      En dat lukt dus!
      Maar wat ik wil zeggen is dus….
      ga ervoor! Er is daar zoveel meer mogelijk dan hier.
      Een kans die je niet mag laten schieten!
      Zet em op!! Ik duim voor je en blijf je volgen.
      🍀🍀🍀🍀🍀🍀🍀😘

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *