Een wijze les

Het is alweer enige tijd geleden dat ik een blog gepubliceerd heb. Niet omdat ik niks te vertellen heb maar simpelweg omdat ik de woorden er niet voor kon vinden.
Na mijn mini-wintersport een kleine 3 weken geleden ben ik zo ontzettend in de war geweest dat ik op een gegeven moment letterlijk dacht dat ik gek werd.

Terwijl we in de auto stappen in mijn zo geliefde Kirchberg branden de tranen al achter mijn ogen. Ik ben er nog niet klaar voor om te vertrekken, de vakantie is nog niet ‘af’. Thuis kan ik alleen nog maar huilen: bij George, bij mijn zusje, onder de douche, in de auto en uiteindelijk ook op mijn werk. Daar trek ik de grens, ik app Saskia of zij vanmiddag ook kan in plaats van aan het einde van de week. Gelukkig is deze vraag voor haar zo afwijkend dat ze direct toezegt; “dit moest wel ernstig zijn” zegt ze later.

Het eerste half uur ben ik volledig overstuur. Hortend en stotend vertel ik dat ik niet weet wat ik moet. Doorgaan met adoptie? Juist pleegzorg verder oppakken? Toch nog eens in traject? Maar wil ik dit allemaal wel? Wil ik wel nog een kind? Wat móet ik met een kind? Als ik naar ze kijk vind ik ze helemaal niet meer leuk! Moet ik mijzelf niet gewoon ‘vrij’ geven en het leven voor mijzelf inrichten? Mijn huis verkopen. Alle spullen weg, “inclusief de kinderkahamerrrr” huil ik “Al zijn spulletjes van kleerdjes tot de maxi cosi van het kolfapparaat tot zijn kinderwahahagennnnn…”

“Ik wil zo graag niks meer” huil ik verder. “Gewoon werken als duikinstructeur, toeristen blij maken onder water, voeten in het zand en dan in de winter skileraar worden. Iets wat ik mijn hele leven al wil. Misschien moet ik dat nu maar eens gewoon dóen.. Maar als ik dat doorzet dan is dat een definitieve keuze, er is dan geen weg meer terug. Stel dat ik spijt krijg? Dan blijf ik voor altijd mama met lege armen. Waarom ging George nou dood?” snik ik na.

“Meisje wat ben je toch hard voor jezelf en wat werk je hard..” zegt Saskia “waarom moet je nú beslissen? Waarom ben je niet wat liever voor jezelf en gun je jezelf de rust om in het hier en nu te leven en gewoon af te wachten welke richting je hart je stuurt? Je zit zo ontzettend in je hoofd, maar zoals je zelf al zegt heeft wat je ook besluit een enorme impact. Er komt een moment waarop je je realiseert wat je wilt en wanneer dat gebeurt voel je dat het goed is”.

Met grote ogen kijk ik Saskia aan en ik voel de spanning letterlijk uit mijn lijf verdwijnen. Kan het zo simpel zijn? In 1 klap word ik rustig en vraag ik mij nog net niet af waar ik mij zo druk om maakte.

Als ik even later in mijn auto zit moet ik bijna lachen om het contrast. De heenreis was ik ervan overtuigd dat ik overal de stekker uit zou trekken. De to-do lijst hing al op mijn keukenkastje. Nu weet ik dat ik alles wat ik na de vernietigende laatste poging in gang heb gezet gewoon even door kan laten lopen. Ik hoef niet nú te beslissen.

Daarnaast heb ik er opeens vertrouwen in dat er een dag komt waarop niet mijn verstand beslist maar juist mijn hart weet wat ik wil. Wat ik van morgen verwacht hoeft morgen namelijk helemaal niet zo te zijn. Daar is mijn kanjer helaas een heel verdrietig voorbeeld van.

Hier en nu.

2 gedachten over “Een wijze les

  1. klarie

    Je hart volgen is voor jou de grootste uitdaging, omdat je hart compleet gebroken is. Je moet langzaam proberen om al die stukjes weer bij elkaar te krijgen. Maar wat zou het toch mooi zijn, als jij, een kindje dat helemaal alleen in deze wereld staat, een fijn huis zou kunnen geven. Zo’n kindje zou toch helemaal gelukkig zijn, met een supermama als jou! Ik hoop echt dat je een kindje kunt adopteren of pleegmoeder kan worden. En dan komt er misschien wel een tweede boek uit: hoe George een grote broer werd.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe jouw reactie gegevens worden verwerkt.