Een boze mama..

In gedachten rij ik mijn wijk uit. Ik heb een afspraak in Wolvega en dit kon wel eens een van de laatste keren zijn. Op een vreemde manier ga ik het straks nog missen ook. Na anderhalf jaar is ook dit idiote traject een onderdeel van mijn leven geworden. Een die, nog meer dan het overlijden van mijn kanjer, mijn leven volledig stil heeft gezet. Geen plannen, geen reizen, altijd bewust van de impact van voeding en beweging op mijn lichaam.

Ik ben er klaar mee, met het spuiten, met de hoop en vooral met de teleurstellingen. Maar ik ben ook bang. Bang voor een nieuwe deur die ondanks alle inzet definitief dicht gaat.

In gedachten sluit ik aan achter een auto om de drempel inclusief versmalling over te rijden tot ik plotseling wild getoeter hoor en een peogeot bijna zijn neus tegen mijn auto stil zet. Ik schrik uit mijn gedachten.. “uh.. waaaat?”

In de auto zit een typetje eigenlijk wel vergelijkbaar met mij, maar ook oh zo verschillend. Naast haar zit een dochter van een jaar of 9. Verbaasd kijk ik haar aan en ik moet echt even concentreren om te begrijpen waar dit om gaat. Ik sta bovenop de drempel, met 1 wiel al naar beneden om er vanaf te rijden en de achterkant van mijn auto blokkeert het fietspad dat over de drempel loopt volledig.

De dame in kwestie gebaard dat ik maar achteruit moet en omdat ik niet reageer stapt ze 2 (lange!) minuten later haar auto uit.

Ze loopt naar mij toe en begint te schreeuwen dat ze iedere ochtend keurig staat te wachten en dat ik voordring.

Serieus?? Deze hele hetze omdat ze vindt dat ik vóórdring??? Tegelijkertijd bedenk ik mij dat haar “agressie” wellicht niets met mij te maken heeft maar ik toevallig een gemakkelijke prooi ben, de druppel die haar emmer (letterlijk) doet overlopen. Eigenlijk heb ik het wel met haar te doen.

Inmiddels zit haar dochter te huilen in de auto en zie ik liplezend dat ze graag wil dat mama een stukje achteruit gaat.

Ik sta erg onhandig om zelf die maneuvre uit te voeren temeer omdat achter mij langs hordes fietsende moeders met schoolgaande kinderen passeren, ongetwijfeld onderweg naar dezelfde school waar deze inmiddels woeste mama ook naartoe moet. Door die gedachte word ik even kort overpoeld door een vlaag van jaloezie.. Nee, de wereld is niet eerlijk.

In plaats van naar achter probeer ik of ik een stukje naar voren kan want volgens mij kan ik met een beetje goed stuurwerk toch precies bij haar langs. Mijn poging wordt echter beloond met luid getoeter en van schrik trap ik op de rem. Het meisje van 9 houdt inmiddels haar handen voor haar oren en begint harder te huilen. Dit is het moment waarop ik verstandig had moeten zijn, maar ik vind de situatie zo ontzettend idioot dat ik besluit mijn poot stijf te houden. Stik de moord er maar in.

Ik doe mijn raam open om te kijken hoeveel ruimte ik bij haar bumper heb en hoop met grote hopen dat het paaltje aan de andere kant echt staat waar ik gok waar het staat. Ik stond al een beetje naar beneden en laat langzaam mijn koppeling komen. Onder luid getoeter, wat zeer zeker niet ter aanmoediging is, manouvreer ik precies bij haar langs en vervolg mijn weg. Ik zit te trillen achter het stuur..

Later op de A7 begin ik mij lamgzaam aan een beetje schuldig te voelen. Misschien had ik toch mee moeten bewegen met een mama die deze druilerige donderdagochtend duidelijk met haar verkeerde been uit bed is gestapt.

Saskia in het UMCG legt mij later uit dat mijn niet-meebewegen vooral komt door mijn gevoel van rechtvaardigheid. Dat dit het effect is als iemand uit het niets kwaad wordt terwijl er geen opzet in het spel was. Ik herken dat wel, maar het helpt niet echt.

Ik heb het vooral te doen met dat meisje van 9 dat om 8.15 ’s ochtends huilend haar moeder smeekt om op te houden..

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *