Dubbel

Wat is mijn leven een rollercoaster geworden zeg.. of is het een rollercoaster gebleven? Ik weet het niet meer. Er is zoveel gebeurd. Niet alleen het afgelopen jaar, maar de afgelopen 4 jaar.

Nog 5 dagen en dan had George 4 jaar moeten worden. Ik had hem naar school

moeten brengen met zijn eigen “super hero” tas, trots als een pauw maar ook een beetje zenuwachtig. Misschien had hij een traantje gelaten?

Ik nu wel in ieder geval omdat de gedachte alleen al zoveel verdriet naar boven brengt.

In mijn hoofd voel ik zijn handje in de mijne, in mijn hoofd voel ik de warmte van de school terwijl wij van het koude buiten komen. Ik weet het precies want ik heb er vaak genoeg een neefje of nichtje naartoe gebracht. Ik haal de zenuwachtige kindjes en mama’s (papa’s) er met gemak uit.

Ik had die mama willen zijn, maar in plaats daarvan zit ik op een boot in het Engelse kanaal. Gister is de laatste trainingsweek (van 4) begonnen voor de bemanning die meedoen aan de race van hun leven (Clipper Round The World) en ik mag ze trainen/coachen. Het is dankbaar, spectaculair en soms zwaar om te doen, maar ik heb een langgekoesterde wens en dat is rond de wereld zeilen en dan bij voorkeur in een race.

Ik heb nu een kans om tijdens de ‘20-‘21 race als schipper te doen en om daarvoor in aanmerking te komen moet ik zoveel mogelijk trainingen begeleiden en ervaring opdoen. Daarom zit ik nu op deze boot. Dit terwijl dat betekent dat ik niet ‘thuis’ ben op George zijn geboortedag.

Ik ben altijd al ‘anders’ in de weken voor zijn verjaardag en dat is nu niet anders. Ik moet mij nu alleen overdag soort van vermannen en dat merk ik ‘s nachts. Helemaal als we nachtzeilen, de sterren om mij heen dansen en daarnaast ook nog eens regelmatig uit de lucht vallen.

Slapen doen we sowieso al weinig, het is K O U D, het is nat, we hebben dikke wind en het stormt in mijn hoofd. Tranen branden achter mijn ogen..

Toch heb ik het ook naar mijn zin. Ik ontmoet prachtige mensen en ik doe wat ik leuk vind. Het is gewoon erg dubbel allemaal.

Mijn kanjer bijna 4 jaar. Hoe zou hij zijn geweest?

Ik mis hem.

❤️

5 gedachten over “Dubbel

  1. Tine

    Lieve dappere Angela,

    Ik heb zoveel respect voor je. Voor hoe je je leven stukje bij beetje weer oppakt. Voor hoe sterk je bent. Een dikke knuffel.

    Liefs, Tine

  2. Fatima

    Lieve Ans, lieve mooie mama van George!

    Wat ben ik ontzettend trots op jou hoe jij nu je andere dromen waar aan het maken bent. Ik weet dat jij opstaat met George in je hoofd en er weer mee naar bed gaat en toch moet je met het zware (maar ook mooie) werk, trainingen en wat je ook allemaal doet, je koppie erbii houden. Ik had jou zo graag gegund dat George deze week ging proef draaien op de kleuterschool maar in plaats daarvan reist hij nu met zijn dappere, stoere, heldhaftige mama de hele wereld rond💫. Hij is daar waar jij ook bent! In je hart, in de sterren en in elke signaal of teken die jij tijdens je reis op doet. Dat is wat ik zeker weet! Succes kanjer met het najagen van je dromen want die wereld rond zeilen gaat gebeuren hoor😘

  3. Lisa

    Lieve Angela,

    Wat kan jij je gevoel ongelooflijk knap onder woorden brengen. Tot tranen geroerd, keer op keer, al vier jaar lang. Anna is vier weken ouder dan George, zó vreselijk oneerlijk dat ik wél geluk had. Ik durf al tijden niets te schrijven omdat het niet te verkroppen is dat het leven soms zo ontzettend oneerlijk is. Nu dan toch, George doet mij iedere dag beseffen hoe bijzonder het zorgen voor onze kinderen is. Ik waardeer alles zoveel bewuster omdat ik weet dat niets vanzelfsprekend is. Dank je wel. Ik had de bewustwording liever op een andere manier gekregen. En jou je allerliefste George nog steeds bij je op aarde gegund.

    Je bent een prachtvrouw Angela, go sail that boat around the world supermom!

  4. Mama van René*

    Wouw wat heb je dit weer mooi weten te beschrijven…..
    Ik voel gewoon het dubbel gevoel in je woorden….
    Ik vind het nog steeds enorm dapper en krachtig van je dat je het doet wat jij zo leuk vind en dat je je je dromen blijft volgen en probeert waar te maken…..
    Dat vergt enorm veel moed, dapperheid, wilskracht en ook vooral kracht….
    Zekers na het verlies van je grootste wens die is uitgekomen met George*.

    Mijn respect, waardering en trost gevoel krijg je……

    Liefs mama van René*

  5. Monique van der meer

    Och Angela

    Ik zit hier met kippenvel op mijn armen als ik dit lees .
    Zit hier met 2 kleinkinderen van 3 en 4 en ik voel gewoon jou verdriet .jij had gewoon dit niet mogen meemaken .
    Ik denk aan je in deze moeilijke tijd ❤️

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.