Categoriearchief: Mijn Optimistje

De golvende beweging van rouw en gemis

Het is 07.17u op zondagochtend en bijna blij draai ik mij nog een keer om. Dit is de eerste keer in een hele lange tijd dat ik weer eens heb doorgeslapen. Ik ben niet rond 3 uur onrustig wakker geworden en heb geen rondje door mijn huis hoeven lopen om mijn hoofd tot rust te krijgen. Terwijl ik dat bedenk kijk ik weer op de klok en tot mijn verbazing is het 10.30u.. Wow.. Ik lag er gister om 22.15u in!

Uitgerust sta ik op. Mijn hoofd voelt lichter en mijn onderbuik voelt leger. De steen in mijn maag lijkt vanochtend nog een kiezeltje. Ik heb het diepste dal weer gehad lijkt het wel. Ik trek mijn hardloopschoenen aan en maak mij op voor mijn standaard rondje van 6,8 kilometer. Het zonnetje schijnt en ik voel een glimlach verschijnen. “Goedemorgen schatje” zeg ik tegen George zijn foto.

Ik wist dat het diepste dal eraan zat te komen toen ik mijn huissleutel vorige week vergat. Het verlies van controle, storm in mijn hoofd en letterlijk gebukt gaan onder de mantel met zijn zware zakken. Ik had teveel op mijn bord en niet genoeg overzicht om mijzelf te helpen.

Terwijl ik de meters onder mijn voeten voorbij voel gaan en de zon op mijn rug voel branden realiseer ik mij dat ik de dagen aan het analyseren ben. Dat is een goed teken, dat betekent dat ik dingen weer op een rijtje heb, dat het ergste weer achter de rug is.

Maandag was een stomme dag terwijl de yoga ‘s avonds een diepe indruk op mij achterliet. Zo erg zelfs dat ik op de fiets terug naar huis in tranen was. Toch sliep ik slecht. Dinsdag was ik vrij en heb ik om mijzelf niet onder ogen te hoeven komen de hele dag in de keuken gestaan. Woensdag had ik 2 afspraken en later op de dag een bijeenkomst van de Stichting Adoptie Voorzieningen. Mijn grootste fout was om daar alleen naartoe te gaan. Ik kon alleen maar denken: “kijk die kindjes nou.. Zo verdrietig.. Maar ik héb al een kindje! Ik wil helemaal geen ander kindje.” Daarnaast hielp het niet dat die dame mij er iedere keer uithaalde in de groep met allemaal stellen. “Of je nu getrouwd bent of alleen zoals Angela <maakt wijzend gebaar naar mij> in ieder land gelden specifieke regels”..

Uitgeput stap ik ‘s avonds in de auto en ik denk er het mijne van.. Gelukkig hoef ik nog niks te beslissen. Ik sleep mij vervolgens door de donderdag heen en voel bij George zijn grafje letterlijk dat ik geblokkeerd ben. Vrijdag ga ik eerst sporten maar het gaat niet lekker. Aan het einde van de middag heb ik een intake voor iets en terwijl ik daar naartoe rijd twijfel ik of ik niet gewoon terug naar huis zal gaan. Onder de dekens, lichten uit.. maar ik zet door terwijl ik besluit wel over George te vertellen..

En toch doe ik dat laatste uiteindelijk niet. Terwijl ik mijzelf wil introduceren voel ik de tranen achter mijn ogen branden en besluit ter plekke het hoofdstuk George toch maar over te slaan. Door geen verdriet te laten zien sluit ik onbewust echter ook mijn passie en enthousiasme af en ratel ik maar wat.

Later in de auto branden de tranen voor de zoveelste keer deze week achter mijn ogen. Wat een verloren tijd.. pffff. Ik rijd naar mijn zusje en als de kinderen op bed liggen gaan de sluisdeuren opeens wagenwijd open… Oh wat lucht dat op! Thuis doe ik het met de foto van George op schoot nog even dunnetjes over en uitgeput val ik vervolgens in slaap. Toch wordt het een onrustig nachtje en voel ik mij de volgende ochtend niet lichter zoals ik eigenlijk had verwacht… of gehoopt.
Ik sleep mijzelf uit bed en besluit na mijn bezoek aan het kerkhof mijn favoriete kledingwinkel binnen te stappen. Ik word gelijk goed opgevangen door mijn vaste dame: “volgens mij heb je dit even nodig.. pas dit, dit en dit maar even”..

Tevreden kom ik thuis en vrij snel daarna komt mijn lieve dinnetje uit EL langs. Het helpt dat ik de week met haar kan bespreken en terwijl ik ‘s avonds creme op mijn gezicht doe verschijnt er opeens een hartje. “Oh schatje” zeg ik hardop tegen mijn spiegelbeeld. Met een leeg hoofd en warm hart stap ik vervolgens om 22.15u mijn bed in om er 12 uur later volledig uitgerust weer uit te komen. De zon schijnt letterlijk en figuurlijk. Zelfs toen het onder mijn rondje hardlopen begon te sneeuwen. Een rondje dat uiteindelijk 12,75 kilometer werd in plaats van de standaard 6,8. Ik noem het mijn eigen “Forrest Gumpje”.. Run! Run! Run!

The only way is up.

Ja schat
Het is toch wat
Mijn leven vormgeven zonder jou
Het moeten missen waar ik zoveel van hou

Mama kiest ervoor om keihard te strijden
Voor een beetje geluk naast al dat lijden
Soms lukt het niet en raak ik het diepste dal
Een punt waar ik ook altijd weer uitkomen zal

Zoals nu, heb ik het ergste weer gehad
Ziet mama weer kleuren op haar onzekere pad
Nu maar weer kijken hoe lang dat zo is
De golvende beweging van rouw en gemis

❤️
Mama