Categoriearchief: Mijn Optimistje

Spijt

Ik geloof niet in spijt. Als ik een keuze heb en ik doe iets wel of juist niet dan is dat een beslissing die ik bewust heb genomen. Daar kan ik geen spijt van krijgen want dan voelt het een beetje alsof ik mijzelf in de steek laat. Natuurlijk denk ik wel eens “hmmm.. een volgende keer had ik het misschien anders gedaan..” maar spijt? Nee, voor mij is dat dan meer een leermoment.

Als je iets niet weet en (dus) niks doet dan klinkt het ook heel logisch dat je dan geen spijt kunt krijgen. En als je geen keuze hebt dan is het voor mij ook heel simpel.

Maar toen ging George dood. Al mijn normen, waarden en de manier waarop ik naar het leven keek kwam op losse schroeven te staan. “Het komt wel goed” zei ik vaker dan (vooral) mijn moeder wilde horen. Maar ik geloofde daar ook oprecht in. Net zoals dat alles ‘met een reden gebeurt’..

Dat is helaas allemaal nu niet meer waar. Niet alles komt goed en ik kan geen enkele reden bedenken waarom George dood moest.

“Ja maar (sowieso een slecht begin van een zin als je met een mama van een overleden kind praat of eigenlijk altijd) anders had je toch nooit dit vrije leven gehad?” … (mensen zeggen dat ècht) …

Ik vaar nu op de Baltische Zee. Ik breng een boot naar Zweden en waarschijnlijk zit ik 1 dag na thuiskomst alweer in het vliegtuig naar Las palmas om een boot naar Cyprus te varen. Is dat gaaf? Ja enorm! Is het iets wat ik altijd heb gewild? Geen idee. 

Tot een jaar geleden wist ik niet eens dat deze manier van leven bestond. Laat staan dat je er je baan van kon maken.

Eerlijk gezegd had ik deze wereld ook helemaal niet willen leren kennen. Dan had George nog geleefd. Dan was ik misschien minder blij geweest met mijn baan maar wel zielsgelukkig met het ronddartelende mannetje van bijna 4.

Foto credits: Nicolette Hoogeveen

Ik heb een knoop in mijn maag en de tijd maakt het niet beter. Het vertrouwen waarmee ik de 20 weken echo ben ingegaan, met een gezonde spanning in mijn lijf, het naar buiten lopen met mijn zusje en dan tegen elkaar zeggen “dat ging best raar” (en zij kan het weten want zij had toen 2, nu 3 kids). 

Toch ging er geen enkele alarmbel rinkelen. “Het zal wel, gelukkig was alles goed” hebben we toen hardop gezegd.

“Het zal wel”.. dat moment. Daar. Tussen de schuifdeuren van het echocentrum. Ik zie ons nog lopen. Dat was dé split second tussen dood en een kans op leven. Alles daarna is een gevolg van dat moment.

Maar ik wist het niet. Ik wist niet dat een echoscopiste een lijst moet afvinken met een 9-tal punten. Ik wist niet dat als ze iets niet kan zien dat gewoon open moet laten voor de volgende keer (of het ziekenhuis in mijn geval). Ik wist niet dat na een volledig afgevinkte lijst niemand meer díe punten gaat dubbelchecken. Ik wist niet van de macht van die ene persoon. Die persoon die notabene bij de klachten commissie zei: “weet u wel hoe klein alles is, niet groter dan een walnoot”

“Nou mevrouw, daar heeft u voor gestudeerd hoor” zij de voorzitster van de klachtencommissie (gelukkig).

Ik wist het niet. Ik handelde niet omdat ik mij niet bewust was van het feit dat mij iets te doen stond. Mijn eerste taak als mama.

Ik word ‘s nachts steeds vaker wakker van mijzelf omdat ik dan keihard schreeuw: “IK WIST HET NIET!!”

En als je iets niet weet en dus niks doet, dan kán je geen spijt krijgen..

Nou, mooi wel dus.