Auteursarchief: Angela

Van grote wens naar plan B

Ik schrijf dit blog met tranen in mijn ogen. Het afscheid nemen van mijn mooie mannetje George nu 2 jaar en 8 maanden geleden is het aller zwaarste wat ik ooit in mijn leven gedaan heb. Het moment is nu echter aangebroken om afscheid te nemen van het op 1 na zwaarste.

De afgelopen 2,5 jaar heb ik mij suf gespoten, ben aangekomen, afgevallen, heb tranen met tuiten gehuild, hoop gehad, hoop zien verdwijnen, sprankjes hoop vastgegrepen, voor de trein willen springen, meer hormonen gespoten, naar Dusseldorf afgereisd, weer hoop gehad, hoop verpletterd zien worden, adoptie overwogen, bijeenkomsten bezocht, pleegzorg overwogen, afscheid van die opties genomen en uiteindelijk ben ik naar Alicante gevlogen waar alles weer van voren af aan is begonnen. En dat allemaal naast het verdriet, gemis en de intense pijn om mijn mooie mannetje George. 2 weken geleden testte ik opnieuw negatief. Op dezelfde dag verkocht ik mijn huis.

Met een vol hoofd vertrok ik de volgende dag naar Duitsland voor het WK zeilen. Ik heb mijn mails uitgezet en de telefoon niet beantwoord. Terwijl de hormonen mijn lijf nog volledig in hun greep hadden heb ik tijdens het WK alles van mij af weten te zetten en hebben wij warempel nog gepresteerd ook!

Toen kwam ik thuis. Er zit een mail van Alicante met een nieuw behandelplan in mijn inbox en terwijl ik het doorneem realiseer ik mij: “Ik ga dit niet meer doen”. Na 12 IUI pogingen, 4 x IVF, 1 x ICSI, 3 miskramen en tot slot 1 x IVF via een donor in Alicante waarbij ik totaal liters en líters hormonen heb gespoten, letterlijk kilos aan medicijnen heb geslikt en ik aandelen verdien bij de Etos vanwege de gekochte zwangerschapstesten, is het nu klaar. 

Ik wil geen hoop meer. Ik wil niet meer spuiten. Ik wil geen geld meer uitgeven dat uiteindelijk alleen maar vervliegt. Ik had een droom: dat was mama worden. Ik bén mama, maar ik heb het nooit op déze manier gewild. Ik ben op, leeg, uitgeput en klaar met alles. 

Het voelt daarom nu als een goed moment om de knoop door te hakken. Misschien denk je: “dat werd ook wel tijd” maar het was míjn traject, míjn proces en míjn grote wens. De afgelopen 2,5 jaar hield ik mij vast aan het feit dat ik niet kon geloven dat ik alleen mama zou blijven van een kindje waar ik niet voor mag zorgen. Dat als er een God is Hij zoiets niet bij iemand doet. Maar het is wel zo. 

Ik ben mama, mama van een overleden kind en dat is niet ‘mooi’ of ‘fijn’ of ‘dankbaar’.. dat is het aller kutste wat er is. Mijn hele leven, alles waar ik in geloofde, alle tegenslagen die er nog zullen komen … Alles is relatief geworden op het moment dat ik het hartje van mijn mooie mannetje voor de laatste keer voelde kloppen. Het is niet oké en gaat het ook nooit worden. 

Tegelijkertijd betekent dit dat er nóg een nachtmerrie werkelijkheid wordt: Mijn kinderkamer gaat niet gebruikt worden, de kleerdtjes die ik zo zorgvuldig heb uitgezocht worden niet door een kindje van mij gedragen, alle spulletjes van pampers tot kolf tot maxi cosi tot wandelwagen blijven ongebruikt in de garage staan. Het is tijd om ook daar afscheid van te nemen en ik doe alles van de hand voor een schappelijke prijs. Mocht je iemand weten dan kan je mij mailen op mijnoptimistje@gmail.com. 

De dag die nu eigenlijk al 2 jaar boven mijn hoofd hangt en waar ik ontzettend tegenop kijk komt er dus aan: ik ga alles overdragen aan een mama in spé. Tegelijkertijd hoop ik met heel mijn hart dat het goed terecht komt en iemand er blij van wordt op de wijze zoals het bedoelt is..

En ik? Ik moet 1 oktober mijn huis uit en heb geen idee wat ik wil. Vooralsnog heb ik geen plannen om iets anders te kopen. Jarenlang droomde ik over een huis met een tuin en een trampoline waar een dreumes met blond haar trots ‘mama kijk’ zegt. Maar dromen komen niet altijd uit, hoe hard je ook werkt. 

Het is tijd voor èchte rouw en te leren leven zonder hoop op nog een kindje. Ik weet niet eens meer wie ik ben en de tijd zal dan ook leren op welke wijze ik daar invulling aan ga geven. Maar of ik nu een carrière-tijger word, ga duiken in Australië of ga zeilen rond de wereld, de rest van mijn leven zal altijd Plan B zijn. Want ik zal er nooit een seconde over na hoeven denken om alles te laten schieten voor die dreumes in de tuin, in een kinderrijke wijk, met alle sores die daarbij hoort.