Auteursarchief: Angela

Het zwaard van Damocles

Het zwaard van Damocles is naar beneden gekomen. 2 jaar lang heeft het boven mijn hoofd gehangen en gisteravond heeft het mij uiteindelijk neergehaald. 

De kinderkamer met alles er op en eraan, van commode tot kinderwagen tot pampers tot kleertjes.. Alles wat ik zo zorgvuldig heb uitgekozen voor het wondertje in mijn buik kwam 4 weken geleden op Marktplaats terecht met de tekst: “Kinderkamer te koop – Nooit gebruikt”

Het was hartverscheurend en een van de pijnlijkste dingen die ik sinds het overlijden van George heb moeten doen. Ik kan het gewoon ook nog niet geloven. Hoe is het toch mogelijk dat alle worst case scenario’s bij mij uitkomen? 

Gelukkig kreeg ik heel veel lieve reacties van mama’s en papa’s in spe en uiteindelijk heeft een stel uit Oldenzaal alles gister opgehaald.

De Maxi Cosi, een tas met kleertjes en het ledikantje stonden bij mijn ouders in opslag en vorige week vonden die spulletjes hun weg weer naar mijn huis. Mijn hart brak in duizend stukken bij het zien van de Maxi Cosi. Ik was er zo verliefd op.. Het schattige slaapzakje, de kleurenstelling.. Ongelofelijk dat ik het nooit heb mogen gebruiken. 

De tas met kleren was een ander ding. Ik wilde er nog doorheen om te kijken  of ik er iets van wilde bewaren, maar het heeft tot de laatste dag geduurd voordat ik de stap durfde te zetten.. Ik heb tranen met tuiten gehuild, maar ik ben blij dat ik het gedaan heb. Kleertjes die George nog heeft gedragen heb ik apart gehouden net als een paar gele mini laarsjes die ik van een vriendinnetje heb gekregen. Laarsjes waar mijn mannetje nu al uitgegroeid zou zijn maar waar hij nooit een meter in gelopen heeft.. 

Bij mijn rouwtherapeut leg ik uit dat het voelt alsof mijn hart opnieuw een opdonder heeft gekregen. Naast het verdriet dat ik heb om George is er een intens verdriet bij gekomen. “Als ik mijn hart visualiseer dan is deze nu voor de helft zwart zoals rooklongen op een pakje sigaretten. De andere helft is wel rood maar niet het stralende en sprankelende zoals het zou moeten zijn. De glans is er af..”.. leg ik uit. 

Gelukkig waren mijn mama en zusje bij de overdracht gister en ik moet zeggen dat het stel ook super lief was. Een voor een laadden we de spulletjes in hun bus. Een voor een gaat alles voor de laatste keer door mijn handen.. Hoeveel kan een mens hebben.
“Je mag zelf achter de kinderwagen lopen” zeg ik met tranen in mijn ogen en gebroken stem. De mama in spe schiet ook vol. We nemen uiteindelijk emotioneel afscheid van elkaar en zij vertelt mij hoe ontzettend bijzonder ze het vindt dat dit alles bij hun terecht komt “Wij gaan er goed op passen” sluit ze af.

Het dichtslaan van de deur van hun bus is de nekslag. Ik breek. Het zwaard van Damocles haalt mij in volle hevigheid onderuit. Bij de garagedeur zie ik mijn mama en zusje in tranen staan en ik val huilend in hun armen.. 

Nu is er alleen nog leegte. 

Het doet mij denken aan een gedeelte van een gedicht dat ik ooit schreef:

Ik kijk door het raam
Naar het woeste buiten
Niet te vergelijken met binnen

Waar de stilte overheerst
En de leegte door afwezigheid
De grootste aanwezige is

❤️
Mama