Alweer en nog maar

Het is weer begonnen. De maand oplopend naar ‘toen het allemaal begon’.. 2 jaar geleden alweer en nog maar. Gister liet de gedachte “2 jaar geleden op deze tijd had ik geen idee dat ik een maand later met gillende sirenes naar het ziekenhuis zou worden overgebracht vanwege mijn gebroken placenta”..

Misschien denk je nu wel. Wat raar, dan sta je daar toch niet bij stil? Maar het gaat automatisch, verstandelijk is het niet weg te drukken. Ik voel letterlijk in mijn lichaam en geest dat ‘de maand’ weer voor de deur staat. De wolken pakken samen in mijn hoofd en ik ben blij dat het seizoen daar ook aan meewerkt.

Toch heb ik de afgelopen 2 jaar heel veel geleerd. Dankzij mijn gesprekken met Saskia weet ik heel goed wat er in mijn hoofd omgaat en heb ik over het algemeen controle over de zakken in de mantel van mijn rouw. Ik draag de mantel nog niet met trots. Voor de gelovigen onder ons voelt het meer als de puntenkrans die Jezus draagt op zijn hoofd als hij met zijn kruis de berg op loopt. Maar ik sta rechtop en dat is al heel wat.

De storm in mijn hoofd (h)erkennen, balans tussen hoofd en hart en niet teveel hooi op mijn vork nemen. Allemaal dingen die ik heb moeten leren. De nieuwe Angela begint vorm te krijgen en ik ben er tevreden over. Het is veel ‘rustiger’.. Het omgaan met anderen vind ik alleen wel lastiger en dan vooral het beantwoorden van de vraag “hoe gaat het met jou?”. Het gaat namelijk niet slecht, maar het komt ook nooit meer helemaal goed.

Soms, als de mogelijkheid er is dan begin ik uit te leggen dat het wel heel lastig blijft, dat het heel alleen is en dat ik letterlijk een gat in mijn hart heb.. En dan heb ik het nog niet eens over mijn kinderwens, de pogingen en het onvermijdelijke einde dat in zicht is..
Tot mijn verbazing (en teleurstelling) krijg ik vaker wel dan niet de woorden “maarja, je moet wel verder” of “het leven gaat wel door” te horen. Stotterend en naar adem happend hoor ik mijzelf dan met een klein stemmetje zeggen “dat doe ik toch ook?!”..

En dan zijn er de mensen die het onderwerp volledig ontwijken. Alsof George er niet is, er nooit is geweest. Ook dat doet pijn. Het gebrek aan (h)erkenning van mijn kanjer, dat ik mama ben..

Het enige moment dat alles anders is, of juist nog gewoon hetzelfde, is tijdens het zeilen. De enige activiteit die mijn hoofd volledig leeg maakt, dat ik helemaal nergens aan denk. Wat wel betekent dat het de dagen daarna even extra heftig is maar dat geeft helemaal niks. Het is zo fijn om mijn hart over te laten stromen van liefde, de tranen de vrije loop te laten en stil te staan bij hoe ontzettend oneerlijk dit allemaal is. Want ja, ook momenten van heerlijk zelfmedelijden hoort bij dit verdriet. Het mag allemaal.

Mijn leven voor altijd veranderd, mijn leven voor altijd overschaduwd door het verlies van mijn mooie mannetje, mijn leven voor altijd anders dan het had moeten zijn.

Alweer en nog maar 2 jaar.

Schatje, ik weet niet of je naar mij kijkt
Of je daar ook opgroeit
Of je op mij lijkt

Schatje, ken jij het gevoel van gemis
Verdriet om je mama
Omdat ze niet bij je is

Schatje, 2 jaar alweer en nog maar
Waren we bijna samen
Maar veel te kort een paar

❤️
Mama

9 gedachten over “Alweer en nog maar

  1. Arianne

    Lieve Angela,
    mamma van George..
    Wat je schrijft is zo herkenbaar en voor ons ook een vooruitblik naar wat we eigenlijk al weten ….
    Na twee jaar is nog steeds alles anders, logisch, want het zal voor altijd anders zijn. Jij zonder George hier bij jou, wij zonder Siem hier bij ons. Zouden ze daarboven samen zijn?
    Voor ons is jouw 2 jaar pas 1/2 jaartje, niet als pappa en mamma, maar als opa en oma, en moeten wij toezien dat onze kinderen net als jij verder gaan, maar voor altijd met het gat in hun hart….en dat….dat doet ook ons voor altijd pijn….😘

  2. Eric

    Gelukkig kan George je zien, je voelen… er toch zijn…. “anders” in verbinding en toch voor altijd… 2 zielen als 1… dus samen en nooit alleen😇✨
    Voor Angela & George:
    Als een ster aan de hemel jou ziet; van je houdt en van je geniet.
    Voel je de energie stromen;
    ben je weer samen, kun je weer genieten en vrij dromen.
    Die stralende ster geeft jou licht ook al is het stil;
    pure liefde, een onvoorwaardelijke verbinding…. samen zijn is wat je wil💕
    Dankjewel dat jij JIJ bent🙏Liefs & BighugX

  3. Fatima

    Lieve mama van George, nooit zal deze pijn minder worden en nooit zal het gat in je hart dichten vrees ik. Hoe je ermee omgaat is gewoon al genoeg. Je laat George ‘leven’ met je mooie berichten. Een ander kan voor jou niet bepalen hoe hiermee om te gaan en misschien is het wel ongemak waarbij er ongelukkige dingen gezegd worden. Blijf vooral schrijven! Dikke knuffel van ver<3
    Lfs, Faat

  4. Lia Sijbom

    Lieve Angela.

    Ik voel jouw woorden dwars door me heen gaan. Zoveel wat ik nu op dit moment ook voel. Voor ons is het ook twee jaar geleden. Morgen twee jaar geleden werd ze geopereerd. Die spanning…. Ben inderdaad ook altijd bij dat het weer gaat veranderen. Net alsof je jezelf dan ook extra ellendig mag voelen hé.
    Lieve Angela, wat is het toch zwaar…. Dikke knuffel

  5. Jitske

    Lieve Angela,

    Het is alsof het het aanvoelt, wat jij voelt! Storm in deze storm waar je weer door moet deze maand een natuurlijk de toekomst. Als je ooit de behoeft hebt om samen uit te waaien, laat het dan weten. Voor nu en dikke knuffel van hier

  6. Steffi

    Lieve Angela,
    heel veel sterkte. Ik voel met je mee, dit is echt heftig wat je mee makt. Kom toch een keer in Ijlst langs of ga met mij een rondje zeilen op het Heeger Meer. Zou ik heel leuk vinden. 😊⛵️
    Hele lieve groeten
    Steffi

  7. Esther

    Zo mooi verwoord! Knap dat je het op papier zo kunt uiten. Ik zie veel herkenning…. Het is zo fijn wanneer hun naam gewoon gebruikt word, ze horen bij ons, bij wie we nu zijn….. Dit is ook onze maand van loslaten van een prachtig mannetje genaamd Dani. Vier jaar geleden al weer en tegelijk ook nog maar.

    Sterkte! Liefs van Esther

  8. Nicola

    Lieve Angela,

    Ik lees dit met tranen. Zó herkenbaar….zo dapper!
    Jij bent en blijft de moeder van George💙

    Sterkte en liefs van Nicola

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *